PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : پرندگان ايران



HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 04:35 AM
تنوع زيستی و جاندارانی كه در طبيعت می بينيم از بُعد رفتار، در جانوران آنچنان شگفتیهایی وجود دارد که در علوم زیستی شاخه ای وسیع به نام علم رفتار شناسی را به خودش اختصاص داده.
رفتارها مجموعه اعمالی هستن که در پاسخ به محرکها ایجاد میشن. در بسیاری رفتارها وراثت نقش داره که به چنین رفتارهایی غریزه میگن؛ یادگیری هم نقش عمده ای در رفتار داره و میگن که رفتارها در جانداران، به اطلاعات ژنی و یادگیری مربوط میشه و محصول برهم کُنش این دوتاس. همگی جانوران از حشرات تا انسان دارای مغز هستن ولی اندازه و نیز سطح چین خوردگی های قشر مخ، مقدار فهم و شعور یک جانور را مشخص می سازد. تفاوت ها و نیز شباهات رفتاری در بین جانوران دیده میشه که همگی یک خاستگاه دارند و علم ژنتیک اونها را استدلال میکنه. مثلاً رفتارهای مشارکتی بین نخستیان ( انسان شکلها شامل لمورها، میمون ها و انسان ها ) زیاده که خُرده دلیلی است بر تکامل یافتگی انسان از میمون. علایمی در انسان ها و میمون ها به صورت مشترک رخ میده؛ مثلاً انسان امروز که کرومانیون نام داره به گونه ی قبل از خود یعنی انسان نئاندرتال شباهتای فراوانی داره و نئاندرتال به گونه های میمون. مثلاً اگر یه بچه اورانگوتان از چیزی بترسه سریع میره مامانشو بغل میکنه که این رفتار در انسان هم دیده میشه یا مثال دیگه این که اگه یک میمون بخواد به هم نوعش بگه بیا پیش من، با استفاده از حرکت دستها و سر به اضافه صدا به او میفهماند. انسان نئاندرتال همین رفتار را با نعره و حرکت دستها و انسان امروز هم با صحبت و استفاده کمتر از حرکات و اشارات. در جانوران قبل از آدمی چون درک و فهم پایین تر، استفاده از حرکات بدن و صدا منظور را واضح تر و با ابهام کمتر به مخاطب میرسونه و لذا گیرایی راحت تر تا صدای تنها. شواهدی بر تکامل و تغییر و تحول گونه ها از هم هست مانند: فسیل ها، اندام های همولوگ، مراحل نمو رویان یا جنین، آناتومی یا کالبدشناسی، تفاوت توالی آمینواسیدها ( مونومرهایی که از اجتماع آنها پروتیین ها حاصل میشن ) و نهایتاً تفاوت تعداد نوکلئوتیدها که مونومرهای DNA ها هستن. مثلاً اختلاف تعداد نوکلئوتیدهای ژن های بین جانداران را در طرح هایی به نام درخت های تبارزایشی بررسی میکنن. این طرح ها برای نشون دادن ارتباط های خویشاوندی بین چند جاندار به کار میره به این صورت که هر چه تفاوت بین تعداد نوکلییک اسیدها بین دو جاندار کمتر باشه، این دو گونه در گذشته نزدیک تر از یک نیای مشترک ( گونه ای که دو یا چند گونه از تغییر اون حاصل شدن ) به وجود اومدن یعنی خویشاوندی نزدیک تری دارند. توالی آمینو اسیدی هم به همین نحوِ و تفاوت کمتر در توالی دو جاندار وجود داره. در قسمت های پایین این درخت، شاخه ها بلند تر و متعلق به جانداران پست که طول هر شاخه نشان از تعداد نوکلئوتیدها داره و در قسمت های بالاتر، شاخه ها کوتاه تر که در انسان و میمون، که در آخرین شاخه های بالایین طول اونها نسبت به هم از سایر جانداران کمتر و شاخه پایین انسان به میمون ها تعلق داره که نشان دهنده خویشاوندی نزدیک انسان و میمون در مقایسه با دیگر جانوران. در طول زمان هم تغییرات بیشتر و بیشتری در توالی نوکلئوتیدی ژن ها ایجاد شده که همون بحث تکامل. خلاصه این مباحث آنچنان جذاب و جالب که هرچی ازش بگی کمه و ژنتیک - انتخاب طبیعی داروین و تکامل همگی دنیای خودشونو دارن. حتی جالب بدونید که اخلاق در حیوانات هم نکته جالبی و یه سری مهربونن، یه سری مستبد و دیکتاتورن و یه سری هم بد ذاتن، دقیقاً مثل انسان ها. رفتارهایی مثل مهر مادری یا ترس و هزاران هزار رفتار دیگه که در دیدن این شباهات آدمی شگفت زده میشه و این جریانات و قضایا وقتی برای ما محسوسه که واقعاً بریم تو بحرشون و دقیق و تیز بشیم که همینا نه تنها جالب بلکه فراگیری علمِ که خداوند هم خیلی برش تأکید کرده.

نمونه ای از درخت تبارزايی ( Phylogenic Tree )

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2039&d=1273326991

HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 04:36 AM
انواعی از كاكايی ها
عكس زير مربوط به يك كاكايی يا مرغ دريايی يا مرغ طوفان از نوع پا زرد كه به ( Herring Gull ) معروف و مثل تمامی اعضای خانواده كاكايی ها يا Laridae ها، موجوداتی اجتماعی و همه چيزخوارن اينو به استناد اين ميگم كه تو آشغالا سرك ميكشن، پفك ميخورن، ماهی و حتی مواد گياهی. بهتر كه اصولاً بهشون غذا نديد چون از عوامل اصلی آنفولانزای مرغی، در مواردی همين پرندگان و پرندگان مهاجرن.

كاكايى پا زرد

http://www.anobanini.net/pic/mosabeghe/6th-Qeshm/01.jpg

عكس زير اما، يه حواصيل خاكستری كه محدوده پراكنشش به كرانه های ساحلی عمان و خليج فارس و بعضاً هورهای خوزستان كه در اين نواحی زمستان گذری ميكنن به اضافه ی نواحی و تالاب های شمالی ايران كه در هر فصلی از سال ديده ميشن؛ در ايران 13 گونه پرنده از خانواده حواصيل ها يافت ميشه كه مشخصات عمومی اونها آبچر بودنشان و دارا بودن پاهای دراز و همگی گردن درازند كه حين پرواز اين گردن به شكل S نگهداری ميشه.

http://www.anobanini.net/pic/mosabeghe/6th-Qeshm/07.jpg

حواصيل خاكستری

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2307&d=1273769136

HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 04:37 AM
گهر - اُشترانكوه و فون آن، قسمت چهارم - بخش 1: پرندگان

خوب ميرسيم به بحث پرندگان، اولين گروه خون گرم از مهره داران كه به دليل داشتن قدرت پرواز، توانايی بالايی در زيستن دارن. اصولاً چون منطقه زيستگاه های متنوعی داره كه بهش اشاره كردم پس پرندگان هم حضور پررنگی را در منطقه دارن ولی متأسفانه انتظار زيادی نسبت به ديدن گونه های شكاری نداشته باشين؛ چون غالباً وقتی محيط از آدم پر بشه حالا هر چیيم محيط برای شكار مساعد باشه، پرندگان شكارگر روزفعال ( جغدها شب فعالند ) كه 30 – 40 گونه ازشون در ايران ما شناسايی شده، از محيط خارج ميشن ولی اينطورم نيست كه چيزی از اين گروه نبينيد. درسته كه 520 گونه پرنده در كشورمون شناسايی شده و نسبت به مساحت ايران هم رقم به نسبت بالايی و شناختن همشون كار دشوار و زمان بری ولی در ايران روی اونها و به اضافه پستانداران بيشتر از ساير مهره داران كار شده و دليل اون هم زيبايی پرندگان.
من حدسم براين كه 23- 25 گونه پرنده در جاهای مختلف از چمن زارها تا درياچه و فراز كوه ها، مزارع بين راه و جنگل های پراكنده خواهيد ديد و چون اين تعداد نسبت به درياچه های ديگه زياد نيست پس الزاماً تصاويراين تعداد گونه را براتون ميذارم تا اگر احياناً اون جا مثلشو ديدين، متوجه بشيد كه چی.
خوب همون طور كه گفتم به دليل تنوع در محيط، محتمل 2 گونه پرنده شكاری و يك كركس، 2 گونه آبزی و آبچر، 1 گونه داركوب سان، كلاغ سياه، دو نوع چلچله و چندين گونه گنجشك سان به اضافه دو گونه كبوترو يك نوع كوكو، مشاهده كنيد.
كركس مصری كه در نيمه غربی آسيا و آفريقا پراكنش داره، گونه جالبی كه بالغش جثه نسبتاً بزرگی داره و در كوه ها پيدا ميشه. دِليجه از گونه های شكاری كوچك جثه هست كه حدوداً متوسط طولش 35 سانت و در اطراف تپه ماهورهای نزديك درياچه مكانی كه شايد بشه ديدش بالی نوك تيز و كشيده با دم بلند، مشخصه بارزش برا تفكيك از سارگپه هست. سارگُپه از دليجه بزرگ تر و به خانواده ديگه ای تعلق داره كه متوسط طول بدنش 50 تا 55 سانت و بهار و پاييز فصل ديدنش.

كركس
http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2630&d=1274862807

دليجه
http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2632&d=1274862876

سارگُپه
http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2631&d=1274862854

پرندگان آبزی الآن فصل ديدنشون نيست چون مهاجرت كردن ولی اردك كله سبز يه گونه ای كه دائم در قسمت های كم عمق خيلی از درياچه ها و رودها ديده ميشه. پرنده كنار آبزی و به اصطلاح آبچر، آبچليك تك زی يا منفرد با ميانگين طول 20 سانت كه هميشه به دنبال كرم ها و سخت پوستان نوكش را به ندرت از آب بيرون مياره.

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2633&d=1274862942

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2634&d=1274863004

HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 04:37 AM
گهر - اُشترانكوه و فون آن، پرندگان

داركوب باغی هم با متوسط اندازه 20 سانت در درختان كهنسالی كه در شرق درياچه قرار دارن بنده به شخصه ديدم. در ايران هم 10 نوع داركوب مختلف ديده شده.

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2635&stc=1&d=1283806957

بادخورك معمولی كه بيشتر در غروب آفتاب و خنكای عصر را ميتونيد در حال پرواز بر فراز درياچه ببينين و دمی مثل پرستو ها يا چلچله ها داره ولی به خانواده اونها تعلق نداره. باز يه نوع پرستو به نام چلچله كوهی را ميتونيد در حال پرواز بر فراز درياچه ببينين كه از اتفاق تابستون گذر.
http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2636&stc=1&d=1283806957

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2637&stc=1&d=1283806957

و اما دو نوع كبوتر كه تقريباً در بيشتر مناطق طبيعی ايران ديده ميشن با حضور خودشون در منطقه به ديده چشم ما منت ميذارن. دو گونه كبوتر يا كفتر چاهی و جنگلی؛ هر دو عمدتاً از مواد گياهی، دانه ها و گاهی هم از حشرات تغذيه ميكنن. كبوتر جنگلی وجود ارزش بيتری داره و نسبت به نوع چاهی كمتر ديده ميشه ولی در تمام طول سال در جنگل های اطراف درياچه زندگی ميكنه. كوكو هم در درختان شرق درياچه من ديدم كه چيزی حدود 30 سانت طولش، آشيانه سازی نميكنه و انگل مآبانه به آشيانه ساير پرندگان رخنه ميكنه و نر و ماده هم شكلن. تغذيشم مثل كبوترهاست ولی در رژيم غذاييش ميوه هم ميخوره.

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2638&stc=1&d=1283806957

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2639&stc=1&d=1283806957

HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 04:38 AM
گهر - اُشترانكوه و فون آن، قسمت چهارم - بخش 3: پرندگان

توكای سياه يكی ديگه از انواع پرندگان زيبای اين ناحيه هست كه حدودً 25 سانت اندازش وجه تمايزش با ماده همين رنگ سياه كه در ماده رنگ به قهوه ای ترياكی يا روشن بسته به محيط، تغيير ميكنه و من اين اطمينان را بهتون ميدم كه زياد از اين گونه ببينين. خانواده توكاها در ايران 35 گونه داره كه از جمله پرنده های زيبايی هستند كه در بينشون بهترين خواننده های دنيا وجود دارن؛ كه خوب شما هم از توكا كه صدای دلپذيری هم داره بهره خواهيد برد.

توكای سياه نر
http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2643&d=1274864845

دسته های سار قبل از طلوع و حين غروب آفتاب يكی از پديده هايی كه به اين محيط زيبا، زيبايی دوچندانی ميبخشه و اين عكس را كه خودم از چغاخور گرفتم را به عنوان نمونه براتون ميذارم. سار معمولی كه در منطقه هست 20 سانت طولش، نر و ماده مثل هم و همه چيزخوارن.

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2642&d=1274864805

هدهد يا شانه به سر كه الآن هم فصل ديدنش بيشتر، در جنگل ها ميبينين و نزديك به 30 سانت اندازش و از كرم ها و حشرات تغذيه ميكنه يعنی گياه تو كارش نيست.

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2640&d=1274864726

كبك ( Chukar )، پرنده دشت و كوه و دامنه های باز، جاذب شكارچيان عزيز. پرنده ای كه به سختی و نزديك به زمين پرواز ميكنه؛ از حشرات و گياهان تغذيه ميكنه كه بيشتر شيب های شمالی و جنوبی درياچه محل اقامتشون.

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2641&d=1274864764

HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 04:39 AM
گهر - اُشترانكوه و فون آن، قسمت چهارم - بخش 4، پايانی: پرندگان

از پرنده های زيبا و در عين حال خشن، زنبور خوار كه من خيلی جاها از مناطق بيابانی تا دشت و دمن و جنگل ديدم. دليلشم واضح كه هرجا زنبور باشه ايشونم هستن ولی همه گونه های زنبور باب طبعشون نيست. به جز زنبورها از ساير حشرات هم تغذيه ميكنن و شما نوع معموليشو بيشتر در حال پرواز روی درياچه شايد ببينين. تابستون گذر و كمتر از 30 سانت اندازش.

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2644&d=1274866023

سنگ چشم كله سرخ به خانواده ای به همين نام متعلق كه اعضای اون و در اطراف درياچه ميشه ديدشون، پرندگان جسورين كه مثل قرقی های كوچك پرندگان، خزندگان، پستانداران كوچك و حشرات و بندپايان بزرگ را شكار ميكنن. و جالب كه مثل يك قصاب، شكار كشته شده خودشون را به خار يا شاخه درختان، ميخ كش ميكنن. يكی ديگه از ويژگی هاشون، تقليد صدای ساير پرندگان.

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2648&d=1274866132

دو نوع سسك ( sesk )، يكی سسك بيدی و ديگری سسك سرسياه كه بر درختان اطراف درياچه و جنگل ها ديده ميشن. هر دو به جنس يا سرده متفاوتی متعلقن و عموماً سسك ها، تمييز و تشخيص گونه هاشون از هم خيلی مشكل و با استفاده از صداهای متفاوتشون شناسايی ميشن كه عجب صداهای قشنگی. هر دو مهاجرن و از حشرات و عنكبوت ها تغذيه ميكنن.

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2646&d=1274866067

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2645&d=1274866046

خلاصه می بخشِد كم گويی كردم چون هم من زياد در زمينه پرندگان سررشته ندارم و هم اين كه تعداد گونه ها برای صحبت از هر كدومشون زياد. اگر هم ميخوايد پرنده نگر باشين، دوربين دوچشمی به اضافه سكوت و كمين كردن اساسی ترين شروط و بعدش هم علم و اطلاعات. در پرندگان چون سيستم تك همسری بر خلاف پستاندارن كه سيستم چند همسری دارن، پرنده نر بايد خيلی بها بده تا يه ماده برای خودش جور كنه پس خداوند رنگ های زيبا و قدرت و صلابت را به نرها داده.

از پرندگان زير، توضيحی ندادم!

عكس زير از سيد بابك موسوی
http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2652&d=1274866375

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2651&d=1274866316

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2650&d=1274866251

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2649&d=1274866204

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=2647&d=1274866088

HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 04:41 AM
بسم الله

بزرگ ترين پرندگان شكارگر و گوشت خوار ايران

كلاً در كشور ما تا به حال حدود 60 تا 65 گونه پرنده شكاری شناسايی شده كه نسبت به مساحت كشور آمارخيلی بالاييه و مايه مباهات و مسرته. در ايران تاكنون گفتم كه حدود 520 گونه پرنده از خانواده های مختلف شناسایی شده. منم اصولاً زياد سررشته ای در بحث پرندگان ايران ندارم ولی از اونجايی كه يه واحد تحصيليمونه و بايد پاسش كنيم، ملزم به دونستن حداقل مباحثی هستم.
ابتدا قصد داشتم راجع به خانواده جغدها و گونه های شناسايی شده اونها در ايران مطلب بنويسم ولی بعد به دلايلی بهتر ديدم از پرندگان شكاری بزرگ جثه كه بعضی جغدها رو هم شامل ميشه صحبت كنم:
اينها با شكار ساير حيوانات و پرندگان كوچك تر غذای خود را فرآهم و نقش كليدی رو در زنجيره غذايی ايفا ميكنن، و صرفاً با استفاده از توانايی و امكانات خود مثلاً با پرواز سريع يا چنگال ها و منقار قوی، كار خودشون رو انجام ميدن. اندازه اين پرندگان از نظر طول از ابتدای نوك تا انتهای دم، بين 12 سانت ( Elf Owl يا جغد كوتوله )، تا 5/1 متر ( California Condor كركس كندر ) با عرض بال گسترده 5/3 متر و وزن 15-16 كيلو متفاوته. حدوداً 290 نوع پرنده شكارگر ( پرندگان شكاری متعلق به رده Falconiformes هستند ) كه در اين بين فقط نزديك به 130 نوعش جغدها هستن كه خيلی از گونه ها هم به هم شباهت دارن.

از بالا به پايين: كندر كاليفرنيا بزرگ ترين گوشت خوار پروازگر - دوم: جغد كوتوله، كمی بزرگ تر از يك گنجشك در آمريكای جنوبی و مكزيك - سومی: شاه بوف، بزرگ ترين جغد دنيا با حداكثر طول 80 سانت و موجود در ايران

http://baynature.org/articles/web-only-articles/rebuilding-for-california-condors/captionimage_mainarticle

http://www.nearfamous.com/Images/NearFamousWebImagesOptimized/MillerCanyonWebImagesJPEG/4362-30ElfOwlKatydid.jpg

http://www.birdsinflight.us/img/eurasian-eagle-owl.jpg

پرنده ای نظير لاشخورها كه به دال ها شهرت دارن، چشماشون فقط به دنبال لاشه حيواناته و مجبورن در روز 300 كيلومتر يا بيشتر پرواز كنند اون هم درحالی كه بال نزنند و همينطور بدون بال زدن در هوا بچرخن و به اصطلاح پرواز پاراگلايدری داشته باشند كه اين عمل باعث ميشه مقدار زيادی از نيرو و انرژی پرنده مصرف بشه. به همين دليل دال ها طی تكامل، بال هايی طويل و پهن پيدا كردن تا به وسيله اون هم بلند پرواز كنند و هم بدون بال زدن، مسافت زيادی رو طی كنن يا به نوعی مثل پاراگلايدر حركت كنند و در هوا چرخ بزنند. تنها خاصيت بد بال های بزرگ اينه كه بلند شدن از زمين و نشستن روی زمين رو برای پرنده مشكل ميسازه اما از اون جايی كه دال ها نيازی به شكار كردن طعمه خود ندارن به همين علت، امتياز مثبت بال های بزرگ و پهن در اون ها، خيلی بيش از امتياز منفیشه. عقاب های بزرگ كه گاه گداری لاشه خوار هم هستن، دارای بال های كوتاه تر و باريك تر نسبت به دال ها هستن؛ ولی دمی بزرگ تر و قوی تر دارن كه اين امر موجب ميشه اينها به سرعت به طرف زمين خيز بگيرن و تغيير جهت بدن و اين برای مواقعيه كه طعمه اونها روی زمين و در حال حركته. بيشتر جغدها دارای بال و دم كوچك هستن كه برای بقيه پرندگان شكارگر كه همگی روزفعالند، چنين بال و دمی به درد بخور نيست ولی اين مانع شكار جغد نميشه چونكه جغدها اغلب شب شكارن و با پرواز بی سروصدا به سهولت به طعمه خود دسترسی پيدا ميكنن ( طعمه ها و اصولاً بيشتر جانوران كوررنگ هستن و تو شب كه خيلی چشما به درد نميخورن و بقيه احساس قوی ترند مثل شامه )؛ پرهای جغدها، حتی پرهای پروازی، خيلی نرمه و به همين دليل وقتی پرنده پرواز ميكنه، هيچ صدايی ايجاد نميشه. اصولاً پاها در كليه پرندگان شكارگر، مهم ترين سلاح كشتن طعمه هست. البته بعضی از اونها از نوك خودشون كمك ميگيرن؛ بنابراين پا در اينگونه پرندگان، عضوی تكامل يافتست. در پای پرندگان شكارگر 3 انگشت وجود دارد كه به جلو كشيده شده و يك انگشت هم به سمت عقب نشونه رفته. انگشت عقبی و ميانی معمولاً قوی تر و دارای ناخن بلندتری هستن كه بيشتر پرندگان شكاری می تونن به وسيله اين دو انگشت، فشار زيادی به طعمه وارد بكنن. پای بيشتر جغدها رو پر پوشونده؛ هيچ يك از پرندگان شكاری ديگه، پای پوشيده از پر ندارن؛ جغدها دوست دارن كه طعمه خود را يك جا و درسته ببلعند و به همين علت پاهاشون هميشه تميز باقی می مونه و اگر پاهاشون پر داشته باشه، عامل نامساعدی براشون نميشه؛ اما پای اغلب پرندگان شكاری ديگه، هميشه بعد از صرف غذا و خوردن طعمه، خونی و كثيف ميمونه چون اين گونه پرنده ها سعی در جلوگيری از فرار طعمه خودشون دارن و برای اين كار بهترين وسيله پای پرندست و اگر پا لخت و بدون پر باشه، كمك بزرگی در پاكيزگ‍ی و تميز شدن پاهاست.

چنگال های عقاب طلايی، موجود در ايران

http://everydayandeverynight.com/files/images/dave_bonta-golden-eagle.preview.jpg

چون آدمی خيلی از پرندگان شكارگر رو فقط در حال اوج گرفتن و پرواز در هوا ميتونه مشاهده بكنه، خيلی سخت ميشه نوع و گونه اين پرندگان رو تشخيص داد.لذا شكل و شمايل بال در تشخيص گونه ها خيلی اهميت داره و به همين نسبت طول، پهنا و شكل دم نيز در تشخيص گونه پرنده واجد اهميته. تغييرات جزيی كه از زير بال مشاهده ميشه و همچنين شكل بال فقط به افراد باتجربه كه من از زمرشون نيستم، قدرت تشخيص گونه ميده. در ايران سعی كردم آمار بزرگ ترين اين پرندگان رو دربيارم و 13 گونه به دست اومد شامل: 3 جغد، 4 عقاب واقعی، 4 دال ( لاشخور ) و 2 نوع عقاب ماهي خوار. طی دو پست ديگه نكاتی به اضافه 13 گونه توضيح داده ميشود.

HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 04:42 AM
قسمت دوم:
خب در ادامه بحث پرنده های شكاری ادامه ميدم با نكات زير:
جغدها نوك نسبتاً كوچيكی دارن و از اونجايی كه گفتم طعمه رو درسته می خورن، اينه كه ساختار نوك طوری نيست كه بشه با اون طعمه رو تيكه تيكه كرد و به همين دليل غالباً جغدهای بزرگ جثه، وقتی يه بار طعمه ای رو شكار ميكنن و ميخورن، برای مدتی به خوردن غذا نياز ندارند. درحالی كه عقاب ها اين طوری نيستن. جغدها میتونن لبه بالايی و پايينی نوك خودشون رو به هم بزنند و با اين كار ايجاد صدا كنن كه متعاقب اين كار، طعمه ها هراسناك اين طرف اون طرف ميرن و جغد هم بالاخره يكی از اونا رو شكار ميكنه. اصولاً معروفه كه ميگن شكار كردن در كليه پرندگان شكاری نوعی فعاليت كاملاً تخصصيه. در موقع شكار پرندگان شكارگر سعی ميكنن طعمه ای را در نظر بگيرن كه بتونن شكارش كنن و ضرورت نداشته باشه كه نهايت توان خودشون رو در اين راه صرف كنند. بنابراين اين پرندگان به دنبال طعمه هايی هستن كه از خودشون كوچك تر باشه. اگر پرنده شكاری به دنبال پرنده ای تيزپرواز يا شكار پستانداران بزرگ تر باشه، ميشه گفت اين پرنده از هم نوعان خودش مستثنی. پرنده شكاری نميتونه همه روزه تمام نيروی خودشو صرف شكار بكنه، همون طور كه هيچ آدمی هم نميتونه هر روزه در نهايت قدرت و توان خودش كار بكنه؛ ولی هر وقت موقعيت سخت باشه، و يا جوجه ها يا خود پرنده گرسنه باشه، اونوقته كه به طعمه های بزرگ تر از خودشم حمله ميكنه. البته تا جايی كه ميشه سعی ميكنن كه چنين كاری نكنن چون علاوه براينكه ممكنه شكاری گيرشون نياد، خطر مرگ يا زخمی شدن هم برا خودشون وجود داره.
لاشخورا از حيوانات مرده تغذيه ميكنن. اينها در ارتفاع بالا پرواز ميكنند و به همين دليل نميتونن تشخيص بدن حيوونی كه پايين روی زمينه، مرده يا زنده. در نتيجه مراقب ساير پرندگان و حيوانات مرده خوار هستن مثل كلاغ ها، شغال ها، كفتارها و ... .
دال سياه گونه ای كمياب در ايران

http://www.earthobserver.org/image.axd?picture=2010%2F5%2FCinereous-Vulture_TE%5B1%5D.jpg

حالا اگر يه لاشخور يا همون دال متوجه طعمه بشه و خواست پايين بياد، شروع به دور زدن در هوا ميكنه كه اين حركتشو ميشه از فاصله 5/1 كيلوتری هم ديد. اگر متوجه شد كه واقعاً لاشه ای وجود داره، اونوقت به سرعت ارتفاع كم ميكنه و پايين مياد و بقيه دال ها هم كه چنين حركتی از يك دال ديدند، اونها هم به سمت لاشه هجوم ميارن و ظرف چند دقيقه، از همه طرف دال ها دور لاشه جمع ميشن. ميگن سرعت دال ها برای جمع شدن دور لاشه، در چنين لحظاتی به 150 كيلومتر در ساعت هم ميرسه.
باز در مورد جغدها بخوام بگم، جغدها در شب بينايی خوبی دارن ولی گذشته از قدرت ديد، خاصيت ديگه ای هم دارن كه شنوايی سه بعدی نام داره. جغدها در گوش خودشون صفحه ای چندوجهی دارن كه ميتونه اصوات را از هر جهتی كه باشه جذب كنه؛ به علاوه بدانيد كه گوش های جغدها متقارن نيست و در دو طرف سر، در دو جهت متفاوت قرار گرفتن؛ به همين دليل در تاريك ترين شب ها، جغدها ميتونن از راه شنيدن، قربانی خودشونو پيدا كنن؛ يعنی كوچك ترين صدايی كه از قربانی بلند بشه، جغد اون رو ميشنوه و به سراغش ميره. حالا اگه به هر علتی شكار ساكت و بی حركت و بی صدا باشه، الآن ديگه چشم ها به كار ميان. باز گفتم يه امتياز ديگه ی جغدها، پرواز آرام و بی صداشونه و لذا در ظلمت مطلق، قربانی متوجه پرواز يا حركت اونها نميشه و اين امر شكار رو براشون آسون تر ميكنه. باز يه امتياز خوبی كه خاص جغدهاست، قابليت چرخش سر در تمام جهاته كه در نتيجه اون، جغدها ميتونن محل ايجاد هرگونه صدايی را به راحتی تشخيص بدن بدون اين كه از جاشون حركت بكنن. جغدها با داشتن چنين امتيازاتی، محل طعمه خودشونو با ديدن يا با شنوايی مشخص ميكنن و با استفاده از تاريكی مثل صاعقه بر سر قربانی فرود میان؛ پرواز بدون صدای اونها هم به اين موضوع كمك كرده و اونها رو قادر ميسازه تا بدون اين كه از طرف ساير حيوانات شكارگر مورد سوءظن قرار بگيرن، شكارشونو به چنگ بيارن.
جغد انبار گونه ای نسبتاً فراوان در مركز و غرب ايران

http://www.suhsd.k12.ca.us/elh/library/libimages/barnowl3441.jpg

مقدار غذای يه پرنده شكاری بسته به وزنش متفاوته. پرنده های كوچكتر در مقايسه با وزن خود غذای بيشتری نياز دارن تا پرنگان بزرگ جثه كه دليلش هم بديهيه كه متابوليسم و فعاليت در كوچك ترها بيشتره پس به انرژی بيشتری هم نيازه.

HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 04:45 AM
اما 13 گونه از بزرگ ترين پرندگان گوشت خوار و شكارگر ايران ما، قسمت اول:

1.شاه بوف
2.شاه بوف هندی
3.جغد ماهی خوار
4.عقاب دريايی پالاس
5.عقاب دريايی دم سفيد
6.سارگُپه كوهی
7.دال سياه
8.دال پشت سفيد
9.دال معمولی يا گريفون
10.هما
11.عقاب شاهی
12.عقاب استپی يا دشتی
13.عقاب طلايی

شاه بوف Euroasian Eagle Owl: بزرگ ترين جغد دنيا كه پراكنش وسيعی در ايران داره و در اروپا و آسيا زندگی ميكنه پس يه گونه پاله آركتيكه. از 50 سانت ميشه تا 80 سانت. من خودم از نزديك يه 50 ساتنيشو متر كردم كه در حين پرواز با يه كاميون برخورد داشته بود و يكی از پاهاش بدجوری آسيب ديده بود. همون طور كه گفتم يه جغد بزرگه و اشاره داشتم كه وقتی غذا ميخورن تا 1-2 روز نيازی به غذا ندارن و بنابراين انقدر رام و آرام بود كه من نوكشو با انگشتام ميگرفتم و رها ميكردم و حتی ميتونی لپاشم بكشی !!!! روی سوراخ گوش هر سه جغد بزرگ بالا گوشپرهايی قرار گرفته كه حين استراحت و آرامش اين گوشپرها به پايين متمايلن و درواقع روی گوش ها رو ميپوشونن كه حيوون صدا آزارش نده و موقع شكار و هوشياری اين گوشپرها به صورت شاخ درميان.

http://www.martinsmith-photography.com/Wildlife/Falconry/spidder-15-of-18/380695034_ZUpBS-M.jpg

شاه بوف هندی يا بنگالی Bengal Eagle Owl : گونه ای كه در هيچ منبعی وجودش در ايران ذكر نشده و باز بنده تونستم به تعداد گونه های پرنده ايران اضافه كنم از طريق نقشه پراكنش جهانی اين گونه و دوستان هم در همياری وجودش رو در ايران در استان سيستان و بلوچستان و احتمالاً خراسان جنوبی تأييد كردن. اندازه اين 50-60 سانته و اصولاً نه تنها جغدها بلكه غالب پرندگان شكاری از جوندگان و خزندگان و بيشتر خون گرم های كوچك اندازه رنج رژيم غذاييشونه.

http://img1.photographersdirect.com/img/16238/wm/pd738829.jpg

جغد ماهی خوار Brown Fish-owl: اين به طور متوسط 50 سانته و باز يه عنصر اروپاييه كه بيشتر در نواحی تالابی و جنگلی زندگی ميكنه پس ميشه گفت رنج پراكنشش شمال و شمال غربيه.

http://devashish.deb.oiseaux.net/images/ketoupa.brun.dede.1g.jpg

عقاب دريايی پالاسFish-eaglePallas's: خيلی پرنده زيباييه ولی متأسفاه نسلش در خطره و در ايران در گذشته ( دو-سه دهه يا بيشتر ) به طور منظم، زمستان ها در جنوب ايران تا خليج فارس ديده ميشده. 65 تا 80 سانت طولشه و باز در سواحل دريای خزر هم ديده شده. نشانه بازرشم سفيديه دور تا دور سرشه.

http://www.pakistanpaedia.com/wildlife/birds/pic_Phallas-Fish-Eagle.jpg

عقاب دريايی دم سفيد White-tailed Eagle: طولش70 تا 95 سانت ميشه و از نظر زيستی اوضاعش خيلی بهتر از پالاسه مثل پالاس بيشتر در سواحل شمالی و جنوبی ايران ديده ميشه و برای صيد ماهی در نزديكی سطح آب پرواز ميكنه و حتی بعضاً برای گرفتن اون به داخل آب شيرجه ميزنه. در سواحل صخره ای، درياچه های بزرگ و آب های دوردست داخل خشكی يافت ميشه و باز مثل پالاس در زمستان ها در ايران بيشتر ديده ميشن و زادولد ميكنن. اين يه عنصر هلاركتيكه.

http://www.postfactum.lv/images/images/Untitled%2016_7.jpg


سارگپه كوهی Upland Buzzard: گونه ايه كه به طور ميانگين 70 سانتی اندازش ميشه. و به طور اتفاقی و گذرا در ايران در مناطق شرقی كشور ديده شده. اصولاً سارگپه ها شبيه عقاب های كوچك شده هستن ولی تنبل ترن و گاهی هم مردارخوار. در مراتع و زمين های سبز و علفی كه با اين حساب ميشه گفت در دشت های باز و وسيع، و مزارع ديده ميشن. از پستانداران كوچك جثه، پرندگان و حشرات تغذيه ميكنه.

HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 04:46 AM
1.دال سياه
2.دال پشت سفيد
3.دال معمولی يا گريفون
4.هما
5.عقاب شاهی
6.عقاب استپی يا دشتی
7.عقاب طلايی

دال سياه: بزرگ ترين پرنده گوشت خوار ايران و كمياب، كه 100 تا 120؛ خلاصه اين هيولای آسمان های ايرانه و كاملاً سياه رنگه. البته نوكش در قسمت بالايی آبی رنگه. اينا تا 40 سال عمر ميكنن. طول بال باز مسناشون تا 3 متر هم ميرسه. در جنوب اروپا و مركز و شرق آسيا پيدا ميشه؛ پس يه گونه پاله آركتيكه. خيلی هم قويه. و غالباً هم تك زيه و در نيمه شرقی ايران به خصوص حوزه سيستان و خراسان بيشتر ديده ميشه. ولی مثلاً درياچه اروميه هم درش اين گونه ديده شده. دال ها نام عمومی لاشخورها در ايرانه كه غالباً در كوهستان ها و دشت های دور افتاده ديده ميشن. با توجه به منطقه الموت و اوان قزوين و عكس هايی كه من ديدم، كوهستانی بودن منطقه بارزه و محتمله كه گونه هايی از دال ها هم در نقاطی ديده بشن.

http://farm4.static.flickr.com/3021/2916714486_705fa442ac.jpg

دال پشت سفيد: يك عنصر ارينتاله و در اصل مال هندوستانه و ايران غربی ترين نقطه پراكنششه. بسيار كميابه و در حوزه سيستان، در مناطق باز با درختان پراكنده و زمين های كشاورزی حوالی روستاها ممكن ديده بشه. 80 تا 90 سانت طولشه و خيلی كنده ولی به صورت گروهی اكثراً زندگی ميكنند. من عاشق اين پرندم.

http://cache1.asset-cache.net/xc/200394747-001.jpg?v=1&c=IWSAsset&k=2&d=EDF6F2F4F969CEBDAFE896ECEB8591CD5482953B22D21CA6 6690803F7FB880D900123AA3B5A18ED0

دال معمولی يا گريفون: همه جای ايران در همون مناطق كوهستانی ديده ميشن؛ پس اگر لاشخوری در منطقه الموت و اوان باشه، از اين نوعه. 95 تا 115 سانتی متر طولشه.اينا دسته جمعی زندگی ميكنن. و به طور گروهی در غارها يا روی صخره های نقاط مرتفع، زادولد ميكنن.

http://www.naturspesialisten.no/aimages/gaasegribb01_1185471588_1185479462.jpg

هما يا كركس ريش دار يا لامرگير ( Lammergeyer ): اين مرغ سعادت درواقع يك لاشخور نيست ولی در زمره اين موجودات به حساب مياد. بعد از دال سياه بزرگ ترين پرنده شكاری ايرانه. رفتارهای خاص و جالبی داره. مثلاً از مغز قرمز استخوان شكار تغذيه ميكنه. فعال و تك زيه و لونشو در غارهای مشرف به پرتگاه ها ميسازه. چون پاهای ضعيفی داره نميتونه شكار بكنه و در ايران وضعش از نظر زيستی خرابه و سالانه هم 2 تخم ميذاره. و ميبينيد كه دم بلندی هم داره برخلاف لاشخورها. در كوهستان های دور افتاده و صعب العبور اروپای جنوبی، آسيای مركزی و شمال شرق جنوب افريقا

HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 05:32 AM
1.دال سياه
2.دال پشت سفيد
3.دال معمولی يا گريفون
4.هما
5.عقاب شاهی
6.عقاب استپی يا دشتی
7.عقاب طلايی

دال سياه: بزرگ ترين پرنده گوشت خوار ايران و كمياب، كه 100 تا 120؛ خلاصه اين هيولای آسمان های ايرانه و كاملاً سياه رنگه. البته نوكش در قسمت بالايی آبی رنگه. اينا تا 40 سال عمر ميكنن. طول بال باز مسناشون تا 3 متر هم ميرسه. در جنوب اروپا و مركز و شرق آسيا پيدا ميشه؛ پس يه گونه پاله آركتيكه. خيلی هم قويه. و غالباً هم تك زيه و در نيمه شرقی ايران به خصوص حوزه سيستان و خراسان بيشتر ديده ميشه. ولی مثلاً درياچه اروميه هم درش اين گونه ديده شده. دال ها نام عمومی لاشخورها در ايرانه كه غالباً در كوهستان ها و دشت های دور افتاده ديده ميشن. با توجه به منطقه الموت و اوان قزوين و عكس هايی كه من ديدم، كوهستانی بودن منطقه بارزه و محتمله كه گونه هايی از دال ها هم در نقاطی ديده بشن.

http://farm4.static.flickr.com/3021/2916714486_705fa442ac.jpg

دال پشت سفيد: يك عنصر ارينتاله و در اصل مال هندوستانه و ايران غربی ترين نقطه پراكنششه. بسيار كميابه و در حوزه سيستان، در مناطق باز با درختان پراكنده و زمين های كشاورزی حوالی روستاها ممكن ديده بشه. 80 تا 90 سانت طولشه و خيلی كنده ولی به صورت گروهی اكثراً زندگی ميكنند. من عاشق اين پرندم.

http://cache1.asset-cache.net/xc/200394747-001.jpg?v=1&c=IWSAsset&k=2&d=EDF6F2F4F969CEBDAFE896ECEB8591CD5482953B22D21CA6 6690803F7FB880D900123AA3B5A18ED0

دال معمولی يا گريفون: همه جای ايران در همون مناطق كوهستانی ديده ميشن؛ پس اگر لاشخوری در منطقه الموت و اوان باشه، از اين نوعه. 95 تا 115 سانتی متر طولشه.اينا دسته جمعی زندگی ميكنن. و به طور گروهی در غارها يا روی صخره های نقاط مرتفع، زادولد ميكنن.

http://www.naturspesialisten.no/aimages/gaasegribb01_1185471588_1185479462.jpg

هما يا كركس ريش دار يا لامرگير ( Lammergeyer ): اين مرغ سعادت درواقع يك لاشخور نيست ولی در زمره اين موجودات به حساب مياد. بعد از دال سياه بزرگ ترين پرنده شكاری ايرانه. رفتارهای خاص و جالبی داره. مثلاً از مغز قرمز استخوان شكار تغذيه ميكنه. فعال و تك زيه و لونشو در غارهای مشرف به پرتگاه ها ميسازه. چون پاهای ضعيفی داره نميتونه شكار بكنه و در ايران وضعش از نظر زيستی خرابه و سالانه هم 2 تخم ميذاره. و ميبينيد كه دم بلندی هم داره برخلاف لاشخورها. در كوهستان های دور افتاده و صعب العبور اروپای جنوبی، آسيای مركزی و شمال شرق جنوب افريقا

HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 05:33 AM
به نام خدای حكيم

1.عقاب شاهی
2.عقاب استپی يا دشتی
3.عقاب طلايی
و اما آخرين قسمت از بزرگ ترين پرندگان شكارگر و گوشت خوار ايران به عقاب های حقيقی مربوط ميشه:

عقاب شاهی يا امپريال: عنصری پاله آركتيكه كه در قسمت هايی از آسيا و اروپا ديده ميشه با ميانگين طول 75 تا 85 سانت. بيشتر در شمال ايرانه و در مناطق دره ای، استپی، باتلاق ها و دشت ها پيدا ميشه. جثه ی نسبتاً بزرگی داره با پر و بال های قهوه ای مايل به سياه. آرام و كند حركته و آشيانه بزرگ و مشخصی روی درختان بلند دورافتاده ميسازه؛ در ايران زمستان گذره.

جفت عقاب امپريال

http://www.alsirhan.com/Blog/wp-content/2008/04/_brd5690a.jpg


عقاب استپی يا دشتی: نسبتاً كميابه و متوسط طولش رنجی بين 60 تا 80 سانته. باز يه عنصر پاله آركتيكه و لذا در قسمت هايی از آسيا و اروپا و بعضاً در ساواناهای افريقا ديده ميشه. بهش پرنده شكار ميگن. همون طور هم كه از اسمش پيداست رنج يا پراكنشش بيشتر در مناطق خشك بيابانی، نيمه بيابانی و استپیه ( دارای پوشش گياهی كوتاه و كم ). نژاد اوراسياييش روشن تر از زيرگونه افريقاييشه. هر سال 1 تا 3 تخم در آشيانه ای كه روی درختان ميسازه ميگذاره.


http://www.alsirhan.com/Blog/wp-content/2009/10/Aqunip3095.jpg

عقاب طلايی: سالارترين عقاب حقيقيه ايرانه كه 75 تا 100 سانتی متر طولش ميرسه. يه عنصر هلاركتيكه پس در نيمكره شمالی كره زمين و در مناطق كوهستانی زندگی ميكنه. اين كه چرا بهش ميگن طلايی به اين برميگرده كه پس كلش يا پشت گردنش به رنگ طلاييه. پرندگان پر قدرتی هستن كه اونهايی كه در آسيا يافت ميشن، جثه بزرگ تری دارن؛ تا جايی كه ميتونن گرگ ها و آهوان بالغ رو بكشن و شكار كنند. اين عقاب تيزپروازيه كه ميتونه هر پرنده بزرگی رو شكار بكنه ولی شكار معموليش تا حد خرگوشه. لانه بزرگی روی درختان لبه پرتگاه ها و كوهستان ها ميسازه و سالانه 2 تخم ميگذاره. از ارتفاع خيلی كم به طعمه حمله ميكنه. كوهستان های كم گياه و خشك و گاهی جنگل های كوهستانی مكان هايی كه در ايران بيشتر ميشه ديدشون و بومی و فراوانند در كشورمون. قزاق ها با اينا شكار ميكنن و مثل فالكونرها يا قوش بازها كه با شاهين و بالابان و بحری ( اعراب ) بازی ميكنن، اينها با عقاب 1 متری بازی ميكنن. رفتار جالبی كه در عقاب طلايی ديد ميشه پرت كردن موجوداتی مثل لاكپشت های خاكی از ارتفاع و در حيت پرواز به زمينه تا جونور لاكش بشكنه و يا در اثر ضربه بميره و اونوقت فرود مياد و مشغول به خوردنش ميشه.

عقاب طلايی در حال بلند كردن توله شغال

http://www.dailytimes.com.pk/images/2005/02/14/14_2_2005_Eagle.jpg

زن قزاق در حال بازی با عقاب جهت به دست آوردن شكار

HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 05:35 AM
اين يه پرنده از خانواده شاهين هاست و من اين رو با اولين نگاه متوجه شدم ولی اين كه چيه شك داشتم بين دليجه معمولی و بالابان كه بعد به كتاب رجوع كردم و متوجه شدم همون دليجه معمولی. تبريك ميگم عكسای شاهكاريه. اين كه از خانواده شاهين هاست رو ميشه از دم بلند و بالهای دراز و نوك تيزش و همچنين خط اشك زير چشمش.
http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=3458&stc=1&d=1281183816

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=3459&stc=1&d=1281183816


عكس ملخ: به يك ملخ كوهان دار متعلقه
http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=3457&stc=1&d=1281183816

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=3460&stc=1&d=1281183816

HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 05:36 AM
طوطی ها ( Parrots )

طوطی ها، خودشون يه راسته رو تشكيل ميدن با 30-40 نوع گونه مختلف، كه در ايران ما 2 نوعش در طبيعت ديده ميشه كه بومی طبيعت ايران نيستن و يا از قفس فرار كردن و يا به طبيعت رها شدن. مثلاً گفته ميشه تا قبل از دهه 40 شمسی، طوطی در طبيعت ايران ديده نميشده.
بيشترين گونه ای كه در طبيعت ديده ميشه، طوطی طوق صورتيه كه اتفاقاً در خيلی از باغات شهری و از جمله سعدآباد زادولد ميكنه.

http://www.naturephoto.cz/img/fotobanka/psittacula-krameri-2007-6067.jpg

گونه دوم، شاه طوطی هنديه كه ميگن كميابه و در طبيعت ايران هم توليد مثل نميكنه.

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=3956&stc=1&d=1282983227

طوطی ها از منقارشون كه يكی از پر قدرت ترين انواع منقار در پرندگانه، به عنوان دست استفاده ميكنن. اصولاً طوطی ها همگی گياه خوارن و از مواد گياهی مثل دانه، ميوه و مغزيجات تغذيه ميكنن. درباره طوطی ها موجود در بازار به عنوان پت يا حيوان خانگی، انواعی مثل كاكاتوآها، ماكائوها، كاسكوها، عروس هلندی، شاه طوطی و طوطی طوق صورتيه.

جفت كاكاتوآ در طبيعت

http://www.parrotsandparakeets.com/images4/sulphur%20crested%20cockatoo3.jpg

بدانيد كه هر نوعی از طوطی ها قادر به سخن گفتن هستن كه بهترين شيوه برای آموزش حتی طوق صورتی كه يك گونه معموليه، داشتن تخم گونه مورد نظر و بزرگ كردن طوطی به دست انسانه كه شيوه ی آموزش، اصولاً در مكان بزرگ و با كشيدن پارچه سفيد روی محفظه در شب هنگام و تكرار كردن كلمات و لغات مورد نظر با مكثه.

ماكائو

http://pretty-parrots.com/images/Scarlet%20Macaw.jpg

طوطی ها از سطح شعور بسيار بالايی برخوردارن تا جايی كه ميتونيد بهش ياد بديد كه موقع توالت، هر جايی خرابكاری نكنه و حتی قوه هوشی اونها رو با سگ ها و غازها مقايسه ميكنن؛ نقاشی هم ميكشن. اصولاً طوطی ها پرندگان اجتماعی هستن كه يا دسته ای زندگی ميكنن و يا جفتی، البته در مقاطعی به صورت تك زی و منفرد هم ديده ميشن. كاسكو، گونه ای افريكنه و بومی ساواناهای آفريقا، كاكاتوآها رو نميدونم و ماكائوها هم عناصر نئاركتيكی و بومی جنگل های حاره ای آمازون و آمريكای لاتين هستن. تجارت غير قانونی طوطی ها كه هنوز هم منفعت و سود زيادی داره، نسل ماكائوها رو به شدت با خطر روبه رو كرده. قانون منع تجارت موجودات زنده موسوم به CITES، اين پرندگان رو حمايت شده اعلام كرده.

http://cache2.asset-cache.net/xc/78036726.jpg?v=1&c=IWSAsset&k=2&d=82EB172C4407816C5DAB04B255E8642D3F06828E5F1F3E10 C8D4587443C92E3A

HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 05:37 AM
کشیم بزرگ نام فارسی: کشیم بزرگ
نام انگلیسی: Grebe Crested Great
نام علمی: Podiceps cristatus

http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=4442&stc=1&d=1284724885


کشیم بزرگ، یکی از 5 نوع کشیمی است که در ایران زندگی می کند. این پرنده پرهای تاج مانندی روی سر خود دارد که به ان " طره " می گویند.منقار ان ها بسیار باریک و نوک تیز و بدنشان دوکی شکل است. با این ویژگی ها، کشیم ها به راحتی مسافت های طولانی در زیر اب به غواصی می پردازند و ماهی ها را شکار می کنند.


اشیانه ای روی اب!
در فصل زاداوری، کشیم های نر برای جلب توجه ماده ها حرکات موزونی انجام می دهند که به " رقص کشیم " معروف است. این پرنده اشیانه ی خود را روی سطح اب در میان جگن ها، علف ها و نی ها می سازد. جوجه ها تا مدتی پس از خارج شدن از تخم، نمی توانند در اب شنا و از ماهی ها تغذیه کنند. در این مدت، گاهی کشیم ماده جوجه ها را بر پشت خود سوار می کند و به میان اب می برد تا به ان ها غذا بدهد.


http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=4445&stc=1&d=1284725104
خویشاوندان

کشیم کوچک
کشیم گردن سیاه
کشیم گردن سرخ
کشیم شاخ دار



http://www.anobanini.net/forum/attachment.php?attachmentid=4443&stc=1&d=1284724885



پراکنش
این گونه در اروپا، قسمت های وسیعی از اسیا، چند جزیره در مدیترانه، مصب رودخانه ای بزرگ در هند و پاکستان( که به دریای عمان می ریزد ) و تقریبا در تمام افریقا و استرالیا و زلاندنو پراکنده است. در ایران نیز تقریبا در سراسر کشور دیده می شود.

( فرهنگنامه حیات وحش ایران )

HAMEDZH2
Monday 18 October 2010-1, 05:38 AM
الیکایی (Winter Wren)

http://www.outdooralabama.com/images/Image/WinterWren.jpg

الیکایی با جثه ی 9 سانتی متری خود، کوچکترین پرنده ایران است و بیشتر از آنکه شبیه پرنده باشد، شبیه موش است! این پرنده مخفی شدن در میان بوته ها را به پرواز ترجیح می دهد. اگر هم پرواز کند، فقط برای این است که خود را از بوته ای به بوته ی دیگر برساند! هنگامیکه الیکایی از میان بوته ها بیرون می آید و متوجه حضور دشمن می شود، ترس خود را به صورت جابجا شدن های سریع و روی زمین دور خود چرخیدن نشان می دهد.
الیکایی بیشتر از حشره ها و لاروها تغذیه می کند.
الیکایی به دلیل داشتن جثه ی کوچک در کنترل لاروها، کرمها و انگلهای گیاهان نقش بسزایی دارد. این پرنده در انتشار دانه های گیاهانی مانند تمشک، نقش مهمی بازی می کند.

پراکنش
در سراسر اوراسیا، از اروپا از طریق هیمالیا تا ژاپن پراکنده است. در ایران در استانهای خراسان شمالی، گلستان، مازندران، گیلان، آذربایجان شرقی و غربی و اردبیل زندگی می کند. از خانواده ی ایلیکایی فقط یک گونه در ایران وجود دارد.

( فرهنگنامه حیات وحش ایران )