بیماریهای پوست و مو

[Bauokstoney]

آلوپسی (ریزش مو) Alopecia

ریزش قسمتی یا تمامی موها، به طور شایعتر موهای روی سر میباشد.
سن، جنس، ژنتیك و نحوه زندگی: عوامل خطری هستند كه به نوع بیماری بستگی دارند.آلوپسی یا ریزش مو می‌تواند در هر ناحیه‌ای از بدن رخ دهد، اما اصولاً زمانی قابل توجه است كه سر را گرفتار می‌كند. این وضعیت ممكن است موضعی بوده، كه در آن موها به صورت پچهایی می‌ریزند یا منتشر باشد كه در آن كل موهای سر نازك شده یا دچار ریزش میشوند. ریزش مو می‌تواند موقتی یا دائمی باشد. آلوپسی همیشه همراه یك بیماری نیست، اما ممكن است باعث ناراحتی روحی شود.
علل بیماری:
شایعترین علت آلوپسی در مردان، حساسیت بیش از حد به هورمون تستوسترون است، كه منجر به الگوی مشخص ریزش مو (رجوع به طاسی مردانه) می‌گردد. ریزش مو ناحیه‌ای، معمولاً به دلیل آلوپسی آره آتا، كه یك بیماری خودایمنی است، میباشد و باعث ظاهر شدن نواحی بی‌مو روی سر میشود. این نواحی طاس، توسط موهای شكننده و كوتاه احاطه شده‌اند. معمولاً موها در عرض ۶ ماه دوباره شروع به رشد می‌كنند، اما در موارد نادر، آلوپسی آره آتا می‌تواند باعث ریزش دائمی همه موهای بدن گردد.
شیوه‌هایی از آرایش مو كه باعث كشش موها میشوند، یك علت شایع ریزش دسته‌ای مو
است، اگر این كشش مداوم باشد، ریزش مو ممكن است دائمی باشد. ریزش دسته‌ای مو
ممكن است نتیجه یك اختلال نادر روانی باشد كه در آن موها به صورت اجباری كشیده میشوند. سوختگیها یا اختلالات پوستی مثل حلقه كرمی، كه در آنها بر روی سر اسكار ایجاد میشود، ممكن است باعث ریزش دسته‌ای مو شوند.
ریزش منتشر مو در افراد مسن طبیعی است. این حالت همچنین ممكن است به طور موقت پس از حاملگی رخ دهد، همچنین یك عارضه جانبی شایع شیمی درمانی نیز میباشد. سایر علل نازك شدن مو شامل بیماریهای حاد، استرس و سوء تغذیه میباشند.
درمان بیماری:
پزشك احتمالاً قادر خواهد بود كه آلوپسی آره آتا را از روی ظاهر سرتان تشخیص دهد. این بیماری معمولاً نیازمند درمان نمی‌باشد،‌ اما كورتیكواستروئیدهای تزریق شده به نواحی كم مو، ممكن است در تسریع روند رویش دوباره مو، موثر باشند. در اكثر موارد دیگر ریزش مو، به محض درمان علت زمینه‌ای،‌ موها دوباره می‌رویند. در ریزش موی دوران حاملگی، معمولاً حدود ۳ ماه پس از زایمان، موها دوباره جایگزین میشوند.
اگر سر شما دارای اسكارهای پچی است، احتمال دارد جهت تشخیص علت زمینه‌ای نیاز به نمونه‌برداری پوست داشته باشید. نواحی اسكار‌دار ممكن است با كورتیكواستروئیدهای موضعی یا داروهای ضدقارچ درمان شوند، اما اگر ضایعه جدی بوده و فولیكولهای مو را مبتلا كرده باشد، غیر متحمل است كه موی جدیدی رشد كند.

[Bauokstoney]

آلوپسی ‌آراآتا، بیماری ریزش منطقه‌ای مو

بعضی بیماری‌ها اسم‌های سختی دارند و شاید به همین دلیل ناشناخته می‌مانند. بیماری آلوپسی آراآتا یا بیماری ریزش سکه‌ای مو از جمله این بیماری‌هاست.
آلوپسی در لغت به معنی ریزش و کم شدن مو و آراآتا به معنی منطقه است که به فارسی به معنی ریزش سکه‌ای یا منطقه‌ای ترجمه شده است و همچون سکه‌ای گرد، موی سر خالی می‌شود و بخش‌هایی از سر، ابرو، ریش، سبیل، بدن، مژه و همه جای بدن همچون کف دست خالی از مو می‌شود.
دکتر کامران بلیغی، متخصص پوست و مو و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران در گفتگو با «جام‌جم» دراین‌باره می‌گوید: این بیماری بر حسب شدت به ۴ نوع تقسیم می‌شود.
در نوع اول آن موها به صورت تکه‌تکه (منطقه‌ای)‌ و در نواحی محدود می‌ریزد و در نوع دوم آن موهای حاشیه سر (دور مو، پشت سر، پشت گوش)‌ ریخته می‌شود که پیش‌آگهی بدی دارد و در این نوع پاسخ به درمان، خوب نیست.
این متخصص پوست و مو، نوع سوم از این بیماری را «توتالیس» ذکر کرده و می‌گوید: ممکن است در این نوع از بیماری، موهای ابرو، مژه و بدن حفظ شود؛ ولی در نوع چهارم بیماری (یونیور سالیس)‌ تمامی موهای بدن ریخته می‌شود؛ به طوری که حتی یک مو نیز در بدن باقی نمی‌ماند که در درمان این بیماری، نوع چهارم، مقاومت به درمان بالایی دارد.
گفته می‌شود، اگر شروع بیماری از دوران طفولیت باشد، پیش‌آگهی بیماری بد است.
این عضو هیات علمی دانشگاه با بیان این مطلب متذکر می‌شود، افرادی که از سنین پایین دچار بیماری می‌شوند، معمولا شدت بیماری‌شان بیشتر از افراد دیگر است. همچنین به گفته محققان این بیماری در اشخاصی که دارای برخی از اگزماهای سرشتی (درماتیت آتوپیک)‌ هستند، می‌تواند شدت بیشتری داشته باشد.
● آلوپسی همراه با بیماری‌های دیگر
تحقیقات نشان می‌دهد همراهی‌هایی با این بیماری از قبیل بیماری‌های تیروئید، برخی از کم‌خونی‌ها، کمبود ویتامین ۱۲ B و برخی از بیماری‌های خودایمنی وجود دارد. دکتر بلیغی با اشاره به این موضوع می‌افزاید: بیماری‌آلوپسی‌ آراآتا با سیستم ایمنی بدن مرتبط است و می‌توان آن را نوعی بیماری سیستم ایمنی بدن ذکر کرد که سلول‌های سیستم ایمنی به طور غلط به فولیکول (ریشه)‌ مو حمله کرده و سبب تخریب ریشه مو می‌شوند؛ ولی باید دانست که این ریزش، ریزش دائمی نیست و بنا به تئوری،‌ هر زمانی احتمال برگشت بیماری وجود دارد و هر وقت که سیستم ایمنی، این دشمنی را با مو فراموش کند، احتمال برگشت موآن هست، پس می‌توان نتیجه گرفت که در این بیماری، همیشه راه امیدواری وجود دارد.
طبق بررسی‌های به دست آمده، این که چرا سیستم ایمنی به ریشه مو حمله می‌کند، هنوز مشخص نیست و آنتی‌ژنی که در سطح فولیکول مو قرار دارد، به اشتباه با سیستم ایمنی بدن تعامل کرده و سلول‌های سیستم ایمنی که «لنفسیت‌ها» هستند، به دور فولیکول مو تجمع کرده و سلول‌های فولیکول دست از تکثیر کشیده و مو می‌میرد و جای آن مویی رشد نمی‌کند.
به گفته دکتر بلیغی، حمله لنفسیت‌های سیستم ایمنی در نمونه‌برداری‌های آسیب‌شناسی به حمله زنبورهای عسل تشبیه می‌شوند. (لنفسیت‌ها نوعی از گلبول‌های سفید هستند)‌ که همانند زنبور عسل دور ریشه مو جمع شده و باعث عدم تکثیر ریشه مو می‌شوند.
وی اظهار می‌کند: این که کدام عامل در سطح سلول‌های ریشه مو، سیستم ایمنی، آن را غریبه فرض می‌کند هنوز مشخص نیست؛ ولی برای این امر،‌ زمینه‌های ژنتیکی شناخته شده است که معمولا سابقه فامیلی در آنها وجود دارد که شدت آن کم و زیاد است.
● عوامل بروز بیماری
این بیماری در زن و مرد از شیوع یکسانی برخوردار است و ممکن است از هر سنی شروع شود.
دکتر بلیغی یکی از عواملی که باعث بیدار شدن و فعال شدن این بیماری می‌شود را «استرس» ذکر کرده و می‌افزاید: استرس با مکانیسم‌های پیچیده سیستم عصبی مرتبط است که باعث می‌شود ریشه مو صدمه ببیند.
وی همچنین یکی دیگر از عوامل شروع بیماری را برخی از عفونت‌ها ذکر می‌کند که هم‌اکنون این نقش بسیار کمرنگ شده است.
جالب است بدانید موهایی که در این بیماری ریخته می‌شوند، موهای مشکی هستند و معمولا موهای سفید در این بیماری گرفتار نمی‌شوند مثلا وقتی گفته می‌شود فلانی یک شبه موهایش سفید شده است، کسی است که آلوپسی آراآتای توتالیس گرفته است و تمامی موهای مشکی‌اش ریخته و فقط موهای سفیدش باقی مانده است، به همین خاطر است که فکر می‌کند یکشبه موهایش سفید شده است.
● روش‌های درمانی
این بیماری پیشگیری خاصی ندارد و چون به دلایل ناشناخته بروز می‌کند، راهی برای آن وجود ندارد ولی مهمترین درمان (سرکوب کردن)‌ سیستم ایمنی بدن است و اساس درمان داروهای سرکوب‌گر سیستم ایمنی است که معمولا برای مناطق موضعی محدود این امر از تزریق واکسن استروئید (آمپول کورتون)‌ با دوز مناسب در ناحیه استفاده می‌شود که سبب کاسته شدن تهاجم سلول‌های لنفسیت می‌شود.
به گفته این عضو هیات علمی دانشگاه تزریق باید توسط پزشک متخصص و با دوز مناسب صورت بگیرد چون در بسیاری اوقات برخی از ضایعات محدود با درمان غلط (غلظت دارو)‌ باعث نازک شدن پوست و بروز عوارض زیادی می‌شود که در این صورت عدم درمان بهتر از درمان غلط آن است.
«محلول ماینوکسیدل» نیز در برخی موارد مورد استفاده قرار می‌گیرد. دکتر بلیغی با اشاره به این مطلب یادآور می‌شود: در موارد شدید این بیماری از داروهای سرکوبگر قوی سیستم ایمنی به صورت عمومی استفاده می‌شود و اینجا پزشک است که ارزشیابی می‌کند که آیا درمان ارزش ریسک و به مخاطره افتادن سیستم ایمنی بدن را دارد یا خیر.
همچنین یکی از درمان‌های جدید را می‌توان (ایمنی درمانی)‌ ذکر کرد که بیمار با دارویی به نام دیفن سیپرون سیستم ایمنی خود را تحریک می‌کند و با تحریک آن مکانیسم‌های ناشناخته باعث بهبود ضایعه می‌شوند.
● یک توصیه پزشکی
دکتر کامران بلیغی در پایان با بیان اینکه درمان غلط بیماری از درمان نکردن آن به مراتب بدتر است و فرد را دچار عوارض جبران‌ناپذیری خواهد کرد متذکر می‌شود: برخی از این بیماران به طور غیرصحیح خود درمانی می‌کنند و با خوردن کورتون‌های زیاد دچار پوکی استخوان و یا عوارض شایع دیگری می‌شوند پس گاهی اوقات درمان نکردن بهترین کار است. قانع کردن بیمار جهت استفاده از کلاه‌گیس به مراتب بهتر از هر درمانی خواهد بود.

[Bauokstoney]

آنچه باید در مورد ترک های پوستی بدانیم

۱) چه قسمت هایی از بدن بیشتر در معرض ترک های پوستی قرار می گیرند؟
در هنگام بلوغ ، ترک های پوستی روی ران ها ، باسن و سینه ها ایجاد می شوند. در دوران حاملگی این ترک ها بیشتر در نواحی شکم و سینه ها بروز می کنند. ترک های پوستی ممکن است در آقایان نیز ایجاد شوند.
۲) آیا ترک های پوستی به علت کشیدگی پوست ایجاد می شوند؟
کشیدگی پوست تنها یکی از عوامل ایجاد ترک های پوستی است ولی عامل اصلی به شمار نمی آید. عوامل درونی نیز در بروز آن ها مؤثر می باشند.
۳) علل بروز ترک های پوستی چیست ؟ این ترک ها ، ضایعاتی هستند که در زمان تغییرات هورمونی مانند بلوغ ، حاملگی، کاهش وزن و برخی از بیماری ها ایجاد می شوند. تغییرات هورمونی سبب عدم تعادل در فیبروبلاست ها (سلول های پایه ای پوست که تولید الاستین و کلاژن می کنند) می شود که این امر منجر به کاهش تعداد و کیفیت فیبرهای کلاژن و الاستین می گردد. در نتیجه پوست نازک تر شده و ترک های موازی در آن ایجاد می شود. این ترک ها در ابتدا صورتی تا بنفش رنگ هستند و سپس به تدریج سفیدتر می شوند.
۴) آیا امکان بهبود ترک های پوستی وجود دارد؟ ترک های پوستی به طور ناگهانی و بدون بروز هیچ گونه علامتی ظاهر می شوند. از این رو پیشگیری از ایجاد آن ها به ویژه در دوران بارداری بسیار مهم است. هرچه درمان سریع تر آغاز شود، نتایج حاصله مطلوب تر خواهد بود.
۵) در چه مواقعی احتمال ایجاد ترک های پوستی بیشتر است؟ در هنگام بلوغ، بارداری و تغییرات وزنی احتمال ایجاد این ترک ها بیشتر است.
سن اولین بارداری در بروز ترک های بارداری نقش به سزایی دارد. بین ۸۰% تا ۹۰% بانوانی که در سنین بین ۱۶ تا ۲۰ سالگی باردار شده اند دچار ترک های پوستی می شوند، در حالی که احتمال بروز این ترک ها در بانوانی که اولین بارداری آنها پس از ۳۵ سالگی است بسیار کمتراست .
۶) در چه دورانی از بارداری امکان بروز ترک های پوستی بیشتر است؟ این ترک ها، معمولاً از ماه چهارم بارداری به بعد ایجاد می شوند، اما در ماه هفتم تا هشتم بارداری ، پوست شکننده ترین حالت خود را دارد. ترک ها حتی ممکن است پس از زایمان نیز ایجاد شوند. بنابراین توصیه شود درمان را تا اولین دوره قاعدگی پس از زایمان نیز ادامه دهید .
۷) آیا احتمال بروز ترک های بارداری در هر بار زایمان وجود دارد؟ بله. حتی اگر اولین بارداری بدون ایجاد ترک های پوستی باشد، تضمینی در عدم بروز ترک های پوستی در بارداری های بعدی وجود ندارد.
۸) آیا ترک های پوستی ارثی هستند؟ کلاً افراد از نظر بروز این ترک ها به گروه های بدون ترک های پوستی و یا خانواده های دارای ترک پوستی تقسیم بندی نمی شوند.
وراثت و رنگ پوست نقشی در ایجاد ترک های پوستی ندارند و هیچ کدام معیاری صد در صد در تعیین نوع پوست از نظر بروز یا عدم بروز ترک های پوستی نمی باشد.
۹) آیا ممکن است که ترک ها به طور ۱۰۰% بهبود یابند؟ اولین موردی که باید در نظر گرفت این است که اگر ترک های پوستی درمان نشوند، امکان بهبود خود به خود آنها وجود ندارد، یعنی این ترک ها هرگز خود به خود برطرف نمی شوند و تنها رنگ آنها به سمت سفید مرواریدی می رود، ولی طول و پهنای آنها تغییر نمی کند. با درمان های ویژه پس از چند هفته می توان پهنا ، عمق و رنگ ترک ها را به میزان قابل توجهی کاهش داد.
۱۰) چگونه می توان ترک ها را در دوران بلوغ درمان کرد؟ ترک های پوستی در دوران بلوغ نیز به همان میزان ترک های دوران بارداری نیاز به درمان توجه دارند و می بایست هرچه سریع تر درمان این ترک ها را آغاز نمود
۱۱) آیا نور خورشید سبب وخیم تر شدن ظاهر ترک ها می شود؟ از آنجایی که در ناحیه ترک های پوستی رنگدانه های پوست تولید نمی شوند، این ترک ها حتی پس از برنزه شدن نیز به رنگ سفید باقی می مانند . اما در صورت درمان ، سلول های تولید کننده رنگدانه دوباره فعال می شوند و ترک های پوستی به رنگ طبیعی خود باز می گردند.
۱۲) بعد از چه مدتی نتایج مثبت درمان مشاهده می شود؟ استفاده صحیح و مرتب از محصولات درمانی، به مدت ۶ الی ۸ هفته در نواحی دارای ترک بسیار مؤثر است . اولین نتایج مثبت ۲۱ تا ۲۵ روز پس از شروع درمان فشرده قابل رؤیت می باشند.
● پیشگیری و درمان ترک های پوست
پس از سال ها تحقیق در مورد علل ایجاد ترک های پوستی ، در سال ۱۹۷۵ لابراتوارهای لیراک فیتولستیل را ارائه نمودند که از آن زمان تا کنون به عنوان بهترین محصول مؤثر در درمان ترک های پوستی به شمار می رود.
بخش تحقیقات لابراتوارهای لیراک ، محصولی حاوی عصار های فعال گیاهی تهیه کرده است که درمانی مناسب برای ترک های پوستی می باشد . غلظت بالای عصاره های گیاهان آلکمیلا، دم اسب و عشقه، فیتولستیل را محصولی مؤثر در پیشگیری و کاهش ترک های پوستی نموده است. فیتولستیل در دو نوع ژل و محلول(Solute) عرضه می شود.
ژل فیتولستیل سبب سفتی و استحکام پوست می شودو علاوه بر آن خارش های دوران بارداری را نیز به خوبـی کنترل می کند. مطالعه کلینیکی (بر روی ۵۰۰ نفر) نشان داده است که ژل فیتولستیل ۹۲% در پیشگیری ترک ها و ۵۷% تا ۸۱% در درمان ترک ها مؤثر می باشد.
ترک های پوستی ضایعاتی هستند که ظاهر پوست را نازیبا می کنند و درمان آنها بسیار مشکل و پرهزینه است، درحالی که پیشگیری از آنها ساده تر و مطمئن تر می باشد. پس بهتر است قبل از وقوع ترک های پوستی به فکر پیشگیری باشیم .

[Bauokstoney]

آیا با پوست خود مهربان هستید؟

پوست بدن و صورت اگرچه ارتباط مستقیم با محیط بیرون دارد اما بافت بسیار ظریف و حساسی است که نیاز به توجه و مراقبت ویژه دارد. باید تمیز نگه داشت و علاوه برآن مواد مغذی به آن رساند که این کار هم از طریق تغذیه مناسب و هم از طریق مراقبت های بهداشتی پوست صورت می گیرد. ازطرفی باید پوست را درمقابل عوامل حساسیت زا حفظ کرد. شاید عده زیادی ندانند که چگونه از پوست خود محافظت کنند و یا این که عده ای از آن مراقبت می کنند اما نتیجه معکوس می گیرند. بنابراین برای حفاظت و مراقبت باید ساختار آن را شناخت و سپس برای داشتن پوست سالم اقدام کرد. شما چه قدر پوست خود را می شناسید؟
پوست را از نظر ویژگی می توان به چند دسته تقسیم بندی کرد که عبارت است از: طبیعی، خشک، چرب، ترکیبی و حساس که هریک دارای ویژگی متفاوتی است.
این که شما بدانید چه نوع پوستی دارید، برای رعایت نکات بهداشتی از اهمیت زیادی برخوردار است؛ زیرا مراقبت نادرست از پوست به مشکلات متعددی ازجمله ایجاد آکنه و جوش سرسیاه منجر می شود. علاوه بر این با تشخیص دادن نوع پوست خود می توانید درخصوص تهیه محصول آرایشی و بهداشتی مناسب، تصمیم صحیحی بگیرید. ویژگی هر نوع پوست به ساختار ژنتیکی، رژیم غذایی، میزان استرس و محصولات آرایشی مورد استفاده ارتباط دارد. به مطلبی از «Readers digest» دراین خصوص توجه کنید.
۱) پوست معمولی؛ دارای میزان چربی مناسبی است و منافذ پوست اندازه عادی دارد. این نوع پوست نرم، شفاف با بافت صاف است. از آن جایی که پوست معمولی نه خیلی چرب و نه خیلی خشک است، نگه داری از آن آسان است و به ندرت آکنه و تغییر رنگ دراین نوع پوست دیده می شود. برای تشخیص این که آیا پوست معمولی دارید یا نه، صورت خود را با آب خالی و به طور کامل شست و شو دهید و سپس با حوله خشک کنید. یک دستمال کاغذی سفید بردارید و به مدت ۱۰ دقیقه روی پوست قرار دهید. اگر لایه یکنواخت از چربی روی دستمال دیده بشود، این به آن معناست که پوست شما معمولی است. توجه داشته باشید حتی اگر پوست معمولی دارید، احتمال بروز جو ش های سرسیاه و آکنه بازهم وجود دارد.
۲) پوست خشک؛ ویژگی این پوست از منافذ کوچک و نوعی ماده چربی به نام «sebum» که نقش محافظ و نرم کننده پوست را دارد، مشخص می شود و به علت کمبود رطوبت طبیعی، اغلب پوسته پوسته می شود. این نوع پوست ظاهر ظریفی دارد و نسبت به تغییرات اقلیمی مانند باد، دما و رطوبت آسیب پذیر است. پوست خشک شکننده، شفاف و لکه دار است. برای پی بردن به این که آیا پوست خشک دارید یا نه، صورت خود را با آب بشویید و سپس خشک کنید. سپس به مدت ۱۰ دقیقه دستمال کاغذی را روی پوست خود قرار دهید. اگر دستمال کاغذی به وسیله چربی پوست تغییر رنگ نداد نشانه خشک بودن پوست است. این افراد اغلب هنگام شست وشوی صورت با آب خالی احساس آزردگی می کنند.
بهترین مراقبت برای این پوست مرطوب کردن آن است. اما قبل از مرطوب کردن، بااستفاده از ماده تمیز کننده (scrub) پوست مرده را از سطح پوست بزدایید. بهتر است از کرم های مرطوب کننده استفاده و روزی ۲ بار پوست خود را تمیز و مرطوب کنید.
۳) پوست چرب؛ این نوع پوست بیش از حد چربی که پوست نیاز دارد، تولید می کند. بنابراین پوست ظاهر چرب دارد. به علت رسوب چربی بیش از حد منافذ روی آن بند می آید و به آکنه و جوش های سرسیاه تبدیل می شود. پوست چرب دارای ظاهری زبر با منافذ بزرگی است. صورت این نوع افراد به خصوص بینی، پیشانی و چانه برق می زند. برای تشخیص این نوع پوست پس از شست وشوی صورت با آب و خشک کردن به مدت ۱۰ دقیقه دستمال کاغذی را روی پوست خود قرار دهید. وجود چربی زیاد روی دستمال کاغذی نشانه چرب بودن پوست است. این نوع پوست پس از شستن بلافاصله چرب می شود. پوست چرب نسبت به آکنه و جوش های سرسیاه مستعد است و باید تحت مراقبت های شدید قرار بگیرد. برای کاهش دادن رسوب چربی پوست را با محلول شست وشوی صورت که فاقد چربی است، بشویید و به طور مرتب روی آن را از پوست مرده تمیز کنید.
نیازی به استفاده از کرم مرطوب کننده نیست.
۴) پوست ترکیبی؛ این نوع پوست نه خیلی چرب و نه خیلی خشک است بلکه ترکیبی از هر ۲ نوع پوست است. در قسمت های خاص صورت اغلب در پیشانی، بینی و چانه چربی را نگه می دارد درحالی که قسمت های دیگری ازجمله گونه و دورچشم خشک است. برای تشخیص دادن این نوع پوست، پس از شست و شو وخشک کردن، صورت خود را با استفاده از دستمال کاغذی به آرامی پاک کنید. وجود چربی تنها در برخی از قسمت های صورت نشانه پوست ترکیبی است. بیشتر افراد دارای این نوع پوست به هنگام انتخاب محصولات آرایشی سردرگم می شوند. تمیز و مرطوب کردن پوست سبب متعادل شدن چربی در صورت می شود. قسمت های چرب را به طور منظم تمیز و قسمت خشک را نیز به طور منظم چرب کنید.
۵) پوست حساس؛ این نوع پوست نسبت به چند نوع عامل از جمله آب و هوا، دما و مواد شیمیایی آسیب پذیر است. برای شناسایی این نوع پوست باید عواملی را که به پوست شما آزار می رساند، درنظر بگیرید. اگر کار زیبایی روی پوست مانند برداشتن ابرو در خانم ها ناراحتی پوستی ایجاد می کند، پس پوست حساسی دارید. برای محافظت از پوست در برابر آفتاب سوختگی، تغییر در آب و هوا و دما از لوسیون های ضدآفتاب و مرطوب کننده استفاده کنید. تمیز کردن و زدودن سلول های مرده و مرطوب کردن پوست به طور مرتب باعث شادابی پوست می شود. ازمحصولات بهداشتی ملایم استفاده کنید و از آرایش کردن بپرهیزید.

[Bauokstoney]

آیا خال ها خطرناکند؟

خال ها ضایعات پوستی مسطح یا برجسته پوست هستند که ناشی از به هم خوردن ترکیب طبیعی بافت های پوست ناشی از افزایش یا عملکرد غیر طبیعی سلولهای رنگدانه ساز پوست هستند. در حقیقت خال یک تنوپلاسم خوش خیم سلولهای رنگدانه ساز است.
خال های مادر زادی در موقع تولید ممکن است بسیار کمرنگ باشند و به همین دلیل ممکن است مورد توجه واقع نشوند.خالها ضایعه ها خوش خیم هستند ونیاز به اقدام درمانی ندارند. انواع خال ها به طور کلی خال ها به دو گروه بزرگ تقسیم می شوند:
الف) خال های اکتسابی:
اکثریت خال ها اکتسابی هستند و به طور طبیعی حدود ۸۰ درصد مردم دارای یک یا چند خال ملانوسیتی هستند می باشند. این خال ها بیشتر در دوران کودکی و بلوغ ایجاد می شوند و پس از سن ۳۵ سالگی پیدایش خال جدید کمتر دیده می شود.
یک فرد سفید پوست به طور طبیعی در سنین متوسط عمر دارای حدود ۲۰ تا ۴۰ عدد خال است که کاملا طبیعی است. خال ها معمولا ابتدا ضایعات قهوه ای رنگ مسطح و صاف شبیه کک مک است (خال جانکشنال) و با گذشت زمان بزرگتر، کم رنگ تر و برجسته می شود (خال مرکب یا خال داخل درمی). همچنین ممکن است در سطح بعضی خال ها موهایی رشد کند.
البته بعضی خال ها ممکن است به همان شکل اولیه باقی بماند و تغییری نکند. بعضی خال ها در سنین جوانی، هنگام حاملگی، در دوران بلوغ یا در اثر تزریق ACTH تیره تر و بزرگتر می شود و برخی اوقات خال های جدید ممکن است بروز کند.
ب) خال های مادر زادی:
حدود یک درصد نوزادان، در موقع تولد دچار این نوع خال هستند. این نوع خال ها می تواند در اندازه های کوچک، متوسط و بزرگ باشد. خال های بزرگ، قطری بالاتر از ۲۰ سانتیمتر دارند و ممکن است گاهی به اندزه ای بزرگ باشند که قسمتی یا تمامی تنه یا اندام را دربر گیرند.
این نوع خالها در قسمت تحتانی پشت و در ناحیه ران ها دیده می شوند و ۴ تا ۶ درصد خطر ایجاد سرطان بدخیم پوست یعنی ملانوم در آنها وجود دارد.
خال های مادر زادی در موقع تولد ممکن است بسیار کمرنگ باشند و به همین دلیل ممکن است مورد توجه واقع نشوند. خال های ملانوسیتی مادر زادی کوچک و متوسط معمولا سرعت رشد کمتری تسبت به سرعت رشد شیر خواران دارند و بنابراین با گذشت زمان کوچک می شوند.
در موقع بلوغ این خالها تیره تر شده و موهای خشن روی آنها رشد می کند. خال های دیگری نیز در بدن وجود دارد که برخی از انواع آنها شامل موارد زیر است:
▪ خال هاله دار این نوع خال حاشیه ای از پوست سفید به پهنای ۲۵ میلیمتر در اطراف دارد و بیشتر در حوالی بلوغ دیده می شود. شایع ترین محل این نوع خال در پشت می باشد. واکنش های ایمنولوژیک می توانند باعث بی رنگ شدن اطراف خال و حتی باعث کنترل و از بین بردن خال گردند. اگر چه این نوع خال در افراد جوان نیازی به پیگیری ندارد ولی در افراد مسن تر بایستی ملانوم بدخیم را در نظر گرفت و در صورت هر گونه شک بایستی اقدام به نمونه برداری نمود.
▪ خال آبی برجستگی آبی رنگ با سطح صاف و اندکی برجسته با قطر کمتر از یک سانتیمتر است که شایعترین محل آن در اندام ها یا کفل و صورت است. یک نوع آن احتمال بدخیمی دارد. در صورتیکه از نظر زیبایی مسئله ساز باشد می توان آن را به وسیله جراحی خارج کرد.
این خالها باید به صورت عمقی و تا لایه چربی زیر جلدی برداشته شوند تا عود نکنند. خال دیسپلاستیک این خال های غیر عادی و بدشکل در ۲ تا ۵ درصد جوانان و بالغین دیده می شوند این خال ها، قطری بیش از ۵ میلیمتر دارند و دارای حاشیه ای نامنظم هستند و درجاتی از التهاب و تغییر رنگ در آنها دیده می شود. اهمیت این خال ها از لحاظ استعداد بیشتر آنها برای تبدیل به ملانوم بدخیم است و به مجرد هر گونه تغییری باید این خالها را برداشت.
سایر ضایعات رنگی پوست که در تشخیص افتراقی خال مورد توجه هستند: کک مک شبیه خال اکتسابی جانکشنال است ولی برخلاف خال به ندرت اندازه آنها بیشتر از چند میلیمتر می شود و بعضی مواقع ممکن است به هم متصل شوند. این ضایعات در اثر تماس با نور خورشید تیر ه تر شده و ممکن است در زمستانها پاک شوند و برخلاف خال که تمام نقاط بدن ممکن است باشد، کک مک فقط در نواحی روباز بدن که در معرض آفتاب هستند مانند صورت و گردن دیده می شوند. گاهی ضایعاتی به صورت لکه های قهوه ای روی مچ دستها، پشت دستها، ساعد و صورت ظاهر می شوند که به آنها لکه های آفتابی یا لکه های سنی می گویند. همچنین ضایعات برجسته زگیلی شکل روی صورت یا تنه ممکن است دیده شود که اینها خال نیستند و توسط متخصص پوست تشخیص داده می شوند. آیا خال ها را باید برداشت؟ حقیقت این است که اکثریت خال ها و لکه های پوستی خوش خیم هستند و خطر ابتلا به سرطان پوست در آنها بسیار کم است.
هر خالی که دارای یک یا چند نمای غیر معمول باشد مانند عدم تقارن ضایعه و نامنظم بودن حاشیه و یکنواخت بودن رنگ خال و یا اندازه آن بیش از هفت میلیمتر باید برداشته شود.
خال هایی که در سنین بالا به رشد خود ادامه می دهند و یا دچار تیره رنگی و تغییر شکل می شوند را باید برداشت. قبلا بعضی از پزشکان توصیه می کردند که خال هایی که در معرض اصطکاک یا تحریک مداوم هستند مثل خالهایی که در ناحیه ریش آقایان هستند یا خالهایی که در ناحیه کمربند یا آرنج قرار دارند به علت اینکه احتمال بدخیم شدن دارند برداشته شود که امروزه چنین اعتقادی وجود ندارد. بعضی خال ها بد منظره و ناخوشایند هستند و بیمار از لحاظ زیبایی و یا به اصرار اطرافیان جهت عمل جراحی خال صورت مراجعه می کنند که برداشتن خال در این موارد باید با دقت و رعایت اصول جراحی جهت باقی نماندن یا به حداقل رساندن خطر جوشگاه عمل انجام شود.
هر لکه، خال یا ضایعه پوستی که به طور ناگهانی دچار تغییرات در اندازه، شکل و یا رنگ شود یا دچار خونریزی، خارش، درد یا زخم شود بایستی توسط پزشک مورد بررسی قرار گیرد. ممکن است متخصص پوست به بیمار اطمینان بدهد که خال مورد نظر خطرناک نیست و نیازی به عمل یا نمونه برداری ندارد و یا این که پزشک اقدام به نمونه برداری یا برداشتن ضایعه کند و در صورتی که مشخص شود که خال تغییرات بدخیمی دارد بر حسب عمق و پیشرفت ضایعه بایستی با حاشیه مشخصی ضایعه به طور کامل برداشته شود و جهت پاتولوژی فرستاده شود.
اگر بعد از برداشتن خال، مجددا عود کرد حتما بایستی به پزشک مراجعه کرد احتمالا اسکار بعد از عمل خال، بستگی به مهارت پزشک و نوع ترمیم پوست بیمار دارد بعضی از افراد مستعد تشکیل پوست اضافه در محل عمل جراحی هستند و در بعضی نقاط بدن خطر تشکیل جوشگاه محل عمل زیادتر است. در مورد خال های بزرگ روشهایی وجود دارد که باعث محو کردن کامل خال نمی شود ولی از نظر ظاهری وضعیت بهتری به وجود می آورد مثل لایه برداری (پیلینگ)، درم ابرژن و لیزر که باعث کم رنگ تر شدن خال میشوند ولی معمولا موقت بوده و خطر ابتلا به سرطان (ملانوما) را کم نمی کند.
ملانوم بدخیم این سرطان بدخیم ترین سرطان پوست است. اگر چه ملانوم بدخیم فقط ۵ درصد سرطانهای پوستی را تشکیل می دهد، اما شایعترین علت مرگ در اثر بیماریهای پوستی است. شیوع ملانوما در دهه های اخیر رو به افزایش بوده به طوری که در دنیای صنعتی به عنوان یک سرطان شایع مطرح است و در زنان پس از سرطان ریه مرتبه دوم را کسب کرده است.
ملانوم در دوران کودکی و نوجوانی نادر بوده و سن شایع آن ۶۰ سالگی است. در حال حاضر علت اصلی ملانوم ناشناخته است ولی فاکتورهای متعددی از قبیل فاکتورهای ژنتیکی، تابش اشعه ماورا بتفش و تماس های محیطی در بیماری دخیل است. استفاده از منابع مصنوعی تولید اشعه ماورا بنفش و لامپ های نوسانی نیز به عنوان فاکتورهای مساعد کننده محسوب می شوند.
اشعه آفتاب نقش عمده ای در ایجاد ملانوم دارد. بهترین فاکتور محیطی در علل ایجاد ملانوم، اشعه آفتاب است، نوع اشعه بیشتر از نوع اشعه ماورا بنفش نوع B است. تابش متناوب ولی شدید آفتاب به ویژه در کودکی که منجر به آفتابسوختگی می شود، فرد را مستعد ابتلا به ملانوم می کند. ارتباط خال ملانوستیک و ملانوم بدخیم درباره سرطانی شدن خال های ملانوستیک مطالعاتی در سراسر جهان انجام شده است. حدود ۲۵ تا ۵۰ درصد ملانوم ها روی خالهای ملانوستیک اکتسابی ایجاد می شود ولی از آنجا که هر انسان بالغ ۲۰-۳۰ خال اکتسابی دارد در مقایسه با شیوع ملانوم بدخیم می توان گفت که اغلب خال های اکتسابی در شرایط معمولی، سرطانی نمی شوند.
دو گروه از خالهای ملانوستیک بیشتر خطر سرطانی شدن دارند که از این خالها همان خال های مادرزادی یا خال هایی است که در موقع تولد وجود دارد. هر خال مادرزادی اعم از کوچک و بزرگ می تواند به سرطان تبدیل شود اما این خطر در خالهای خیلی بزرگ مادرزادی به خصوص خالهایی که قسمت وسیعی از تنه را پوشانده اند بیشتر است.
گروه دوم نیز خالهای دیسپلاستیک است که قبلا توضیح داده شد. به طور کلی خطر ایجاد ملانوم بدخیم در نژاد سفید پوست، افرادی که تماس بیش از حد با نور خورشید دارند، حساسیت به نور خورشید، ضعف سیستم ایمنی، سابقه ملانوم جلدی یا وجود سابقه ملانوم در خانواده، بیشتر از گروه های دیگر است. در خاتمه این که خالها دارای انواع گوناگونی هستند ودر تشخیص آنها حتما باید به ملانوم بدخیم توجه داشت، خال اصولا خوش خیم است و به جز خالهای مادرزادی و خالهای غیر کلاسیک (دیسپلاستیک)، سایر خالها اغلب بدون خطر هستند، در صورت هر گونه تغییری در اندازه، رنگ، قوام سطحی خال و پیدایش درد، خارش و خونریزی حتما باید مورد توجه قرار گیرد و در صورت بروز هر یک از تغییرات فوق بایستی به متخصص پوست مراجعه شود که در صورت شک پزشک به بدخیمی خال، نمونه برداری یا برداشتن ضایعه انجام خواهد گرفت.

[Bauokstoney]

آیا راهی برای جلوگیری از چین و چروکهای پوست وجود دارد؟

مبارزه با چین و چروک پوست از موضوعات متداول در بین افراد بخصوص خانم ها است و هزینه های هنگفتی صرف آن می شود. این در حالی است که با انجام مراقبت های ساده می توان از چین و چروک پوست به مقدار قابل توجهی پیشگیری کرد.
به طور کلی عوامل به وجود آورنده چین و چروک های پوست، تخریب الیاف کلاژن و الاستین در لایه های عمیق پوست می باشد. کلاژن و الاستین پوست را انعطاف پذیرتر و خاصیت ارتجاعی آن را بیشتر کرده و حالت کشسانی و الاستیکی پوست را نیز تقویت می کنند.
زمانی که کلاژن تخریب می شود، پوست شل شده و آثار چین و چروک در آن مشاهده می شود. تخریب برخی از کلاژن ها غیر قابل اجتناب می باشد. برخی از دانشمندان به این باور رسیده اند که با درمان موضعی همراه با کرم های حاوی ویتامین A همچون رتینا و رنوآ (Renova) می توانند تاثیر مثبتی بر روی بازسازی کلاژن داشته باشند. هرچند که استفاده از این محصولات بر روی برخی پوستها باعث سوزش و التهاب خواهد شد.
استفاده مرتب از کرم های رتینا و رنوآ (Renova ) باعث کاهش خطوط اطراف لبها، خط خنده، و پوست های خشن صورت می شود. یکی از مهمترین علل چین و چروک های پوست، تاثیر آفتاب و پرتوهای زیانبخش نور خورشید به پوست می باشد که به سلولهای پوست و DNA سلول ها، جایی که کد ژنتیکی در آن مستقر می باشد آسیب می رساند. دانشمندان دریافته اند که چین و چروک بستگی به عوامل وراثتی نیز دارد.
یکی از مهمترین علل چین و چروک های پوست، تاثیر آفتاب و پرتوهای زیانبخش نور خورشید به پوست می باشد.
راه های جلوگیری و کنترل چین و چروک های پوست شامل چند روش ساده می باشند که در کنترل پیری زودرس پوست بسیارموثرهستند. بعضی از این روش ها در ادامه توضیح داده شده اند.
از پوست خود در برابر اثرات زیان آور اشعه ماورابنفش نور خورشید مراقبت کنید.
سعی کنید پوست را همیشه مرطوب نگه داشته و به حد کافی استراحت کنید.
حتی المقدور در کارهای روزانه استرس و تنش نداشته باشید و یا به حداقل برسانید.
از نوشیدن مشروبات الکلی، کشیدن سیگارو مصرف بی رویه دارو بپرهیزید. غذاهای حاوی مواد پروتینی و گیاهان دارای برگ های سبز مصرف نمایید.
از خوردن غذاهایی که دارای قند بالا و چربی می باشند اجتناب کنید.
با پیروی از این دستورالعمل های بسیار ساده، حداکثر مراقبت های کیفی را برای بهبود بخشیدن به ظاهر پوست برای خود فراهم کنید.

[Bauokstoney]

آیا زگیل باید درمان شود؟

زگیل چیست و چه انواعی دارد؟
زگیل رشد غیر سرطانی پوست به علت عفونت ویروسی در لایه فوقانی پوست با غشاهای مخاطی است. ویروسهایی كه باعث به وجود آمدن زگیل می‌شوند مربوط به خانواده‌ای از ویروسهای به نام پاپیلومای ویروس انسانی هستند.
ظاهر یك زگیل بستگی به محل پیدایش آن دارد. زگیل ها معمولا به رنگ پوست بوده و در لمس زبر و ناصاف هستند اما گاهی هم می توانند تیره یا صاف و هموار باشند. انواع مختلف از زگیل وجود دارد كه عبارتند از: زگیلهای صاف، زگیلهای كف پا، زگیلهای صاف، زگیلهای تناسلی.
زگیل معمولی:
این نوع زگیل معمولا اطراف ناخن، روی انگشتان و پشت دست دیده می شوند. این نوع زگیل‌ها بیشتر در نواحی‌ای كه در پوست خراشیدگی ایجاد شده است( مثلا به دنبال جویدن ناخنها یا كندن گوشه های ناخن) به وجود می‌آیند.
زگیل‌های پا:
این زگیلها كه معمولا در كف پا ایجاد می‌شوند و به تعداد زیاد و دسته دسته به وجود می‌آیند، زگیلهایی موزائیكی خوانده می‌شوند. بیشتر زگیلهای كف پا( بر خلاف زگیلهای معمولی) به سمت خارج پوست برجسته نمی‌شوند. زیرا فشار حاصل از راه رفتن روی كف پا، باعث صاف و پهن شدن آنها شده و آنها را به داخل پوست فشار می دهد. در سطح این نوع زگیلها اكثرا نقاط سیاهی دیده می‌شود كه همان عروقی خونی است كه تغذیه آنها را به عهده دارند.
زگیلهای كف پا ممكن است دردناك باشند مثل اینكه سنگی در كفش قرار گرفته باشد.
زگیلهای مسطح:
این زگیلها از زگیلهای دیگر كوچك تر بوده، سطحی هموارتر دارند و اكثرا به تعدا زیاد ایجاد می‌شوند (۲۰ تا ۱۰۰) . ممكن است هر جایی از بدن را درگیر كنند ولی در كودكان بیشتر روی صورت به وجود می‌آیند. این زگیلها در بزرگسالان بیشتر اوقات در آقایان، در نواحی رویش ریش و در خانمها روی ساق پا پیدا می‌شود. احتمالا صدمه دیدن پوست هنگام تراشیدن موهای آن ناحیه علت ایجاد این پدیده است.
زگیل تناسلی:
این زگیل ها شكل شایع نگران كننده ای در بالغین به شمار می روند و اكثرا كوچك و صاف هستند. ولی می‌توانند باریك و بلند هم باشند. این زگیلها نرم بوده و برخلاف بقیه زگیلها زبر و پوسته پوسته نیستند. زگیلهای تناسلی ممكن است، داخل مهبل یا گردن رحم در خانمها، اطراف معقد و یا داخل راست روده را گرفتار كنند.
ویروس‌هایی كه عامل زگیلهای تناسلی هستند به ندرت باعث زگیلهای دست یا پا می‌شوند، ولی می‌توانند باعث پدید آمدن زگیلهایی در دهان شوند. به نظر می‌رسد زگیلهای تناسلی با سرطانهای ناحیه تناسلی مرتبط می‌باشند.
علت ابتلا به زگیل چیست؟
زگیلها می‌توانند از شخصی به شخص دیگر، گاهی بطور غیر مستقیم از طریق وسایل آلوده منتقل شوند. از اولین تماس با ویروس تا زمانی كه زگیل آنقدر بزرگ شود كه با چشم قابل دیدن باشد، معمولا چندین ماه طول می‌كشد. خطر ابتلا به زگیلهای دست، پا و زگیلهای صاف كم است.
به نظر می‌رسد كه زگیلهای تناسلی بیشتر واگیردار باشند. معمولا چندین ماه طول می‌كشد. خطر ابتلا به زگیلهای دست، پا و زگیلهای صاف كم است.
به نظر می‌رسد كه زگیلهای تناسلی بیشتر واگیردار باشند. بنابراین لازم است تدابیری به كار برده شود كه از انتقال زگیلهای تناسلی از بیمار به همسر او جلوگیری شود.
برخی از مردم، به علت ضعف ایمنی نسبت به این ویروس، هر بار كه با ویروس زگیل تماس پوستی داشته باشند مبتلا به ضایعات جدید می‌شوند. اگر پوست به هر شكل آسیب ببیند، ویروسها راحت تر زگیل ایجاد می‌كنند.
به همین دلیل كودكانی كه ناخن خود را می جوند یا گوشه‌های ناخن خود را می‌كنند بیشتر مبتلا به زگیل می‌شوند، برخی نیز بیشتر از بقیه مبتلا به زگیل می‌شوند. همچنین بیمارانی كه سیستم ایمین ضعیفی دارند بیشتر مستعد عفونت با ویروسهای زگیل هستند.
ضرورت درمان زگیل تا چه اندازه است؟
در كودكان، معمولا زگیل، بدون درمان و پس از طی دوره‌ای چند ماهه تا چندین ساله ناپدید می‌شود. با این وجود، از آنجا كه احتمال گسترش زگیل به سایر نواحی بدن فرد مبتلا و یا انتقال آن به افراد دیگر وجود دارد، درمان زگیل منطقی به نظر می‌رسد.
بویژه هنگامی كه زگیلهای باعث ناراحتی یا درد شوند، درمان ضرورت می‌یابد. در زگیلهای تناسلی مزمن، احتمال ابتلا به سرطان پوست تا حدودی افزایش پیدا می‌كند.
همچنین در خانمهای مبتلا به زگیلهای تناسلی، احتمال ابتلا به سرطان گردن رحم بیشتر است. به همین دلایل، همه بالغین مبتلا به زگیل تناسلی باید تحت درمان قرار گیرند. تمامی خانمهای مبتلا به زگیل تناسلی حتی پس از درمان باید بطور منظم آزمون پاپ اسمیر را انجام دهند.

[Bauokstoney]

آیا شما هم از مشکل شوره سر رنج می برید؟

بروز شوره سر (پوسته سر) یکی از رایج ترین مشکلاتی است که می تواند هر فردی را درگیر کند. البته وجود چند تکه پوسته سفید رنگ لا به لای موها، امری طبیعی و ناشی از جدا شدن سلول های مرده و بالغ پوست کف سر و بیرون آمدن مواد زاید از حفره های پوستی است. زمانی که میزان این پوسته ها زیاد شود، بایستی به عنوان یک مشکل با آن برخورد کنید. در کل، موهای تمیز، سالم و برخوردار از تعادل اسیدی که خوب نگه داری شوند، دچار مشکل شوره سر نمی شوند.
دو نوع شوره سر وجود دارد: شوره خشک و شوره چرب. شوره های خشک به شکل پوسته های سفید رنگ نرم به نظر می رسند و کف سرخارش زیادی پیدا می کند. شوره های چرب به شکل پوسته های چسبناک و زرد رنگ به نظر می رسند و پوست کف سر بوی بدی پیدا می کند. شوره های چرب در موهای نوجوانان و جوانانی یافت می شوند که پوست کف سرشان چرب است و در کل پوست خیلی چرب دارند.
● چه عواملی باعث بروز شوره سر می شوند؟
عوامل اصلی عبارتند از:
▪ پیروی از برنامه غذایی ناسالم
▪ استرس ها و تنش های احساسی و عاطفی
▪ اختلالات هورمونی
▪ عفونت های ناشی از بیماریها
▪ آسیب ها و زخم های وارده به پوست کف سر و مصرف زیاد یا نادرست محصولات آرایشی مو و آب و هوای خشک.
علت بروز شوره سر در لا به لای موهای نوجوانان، ترشح زیاد هورمون های آندروژن است که تولید Sebum یا چربی پوستی می کند.
● چگونه می توان از شر شوره سر خلاص شد؟
بهترین شیوه، نگه داشتن موها محسوب می شود. موها و پوست کف سرتان را مداوماً بشویید و آن ها را تمیز نگه دارید، با در نظر گرفتن میزان شوره سرتان، می توانید یک روز در میان، اقدام به شستن آن بکنید. اگر پوست کف سر و موهایتان چرب هستند، بایستی از شامپوهای گیاهی استفاده به عمل آورید، چون شست و شوی مداوم موها با شامپوهای قوی باعث آسیب دیدن موهایتان می شود. ماساژ و شانه زدن روزانه سر، در رفع شوره سر بسیار موثر واقع می گردد. به این ترتیب، خون به پوست کف سرتان می رسد، از انباشت و تجمع چربی زیاد در پوست کف سر جلوگیری به عمل می آورد و سلول های مرده پوستی چسبیده به پوست کف سر را از آن جدا می کند. اگر دچار شوره های خشک سر هستید، برای ماساژ پوست کف سرتان، به خصوص قبل از شستن موها، از یک نوع روغن مناسب مو استفاده به عمل آورید. تا جای ممکن از چربی ها و روغن های تهیه شده از منابع حیوانی کمتر استفاده کنید و در عوض روغن های گیاهی غیر اشباع مصرف نمایید. از خوردن بیش از حد آجیل، شکلات، مواد غذایی سرخ شده، صدف داران و نمک های ید دار اجتناب ورزید. از یک برنامه غذایی سرشار از مرغ، ماهی، سبزیجات، شیر، فرآورده های لبنی و مواد حاوی ویتامین A، E و B کمپلکس پیروی کنید. در کل، مشکل شوره سر، مشکلی است که می توان به راحتی با درمان های خانگی به رفع آن اقدام کرد.
۱) درمان شوره سر چرب:
دو قاشق غذاخوری سرکه جو (سرکه مالت) داخل یک تنگ آب بریزید. بعد از شستن موها با شامپو، سرتان را با آن مخلوط آبکشی نمایید. سپس موهایتان را با حوله خوب خشک کنید. این بهترین شیوه برای جلوگیری از بروز شوره چرب است.
▪ فرمول تمیز کننده شوره سر چرب: دو قاشق غذاخوری سر پر تخم شنبلیله را به مدت یک شبانه روز در آب خیس کنید. بعد آن ها را به صورت خمیر در آورده و کف سرتان بمالید. بعد از گذشت نیم ساعت، موهایتان را با یک نوع صابون گیاهی و آب شست و شو دهید. می توانید از شامپوهای گیاهی نیز استفاده کنید. هفته ای دو مرتبه این عمل را انجام دهید.
۲) درمان شوره سرخشک: برای کسب بهترین نتیجه، پوست کف سرتان را با یک قاشق چایخوری روغن کرچک داغ مخلوط با یک قاشق چایخوری روغن نارگیل و یک قاشق چایخوری روغن کنجد ماساژ دهید. بعد از گذشت نیم ساعت، موهایتان را با شامپو بشویید. هفته ای دو مرتبه این عمل را انجام دهید، به خصوص در فصل زمستان.
▪ فرمول تمیز کننده شوره سر خشک: حدود پنج قاشق غذاخوری ماست را با آب نصف یک عدد لیموترش مخلوط کنید. دو قاشق غذاخوری سرپر پودر گیاهی به آن بیفزایید و خوب هم بزنید. خمیر حاصله را روی پوسته کف سرتان بمالید و پس از گذشت ده دقیقه، موهایتان را با شامپویی غلیظ و مرطوب کننده خوب شست و شو دهید. دست کم هفته ای یک مرتبه این عمل را انجام دهید. دست کم هفته ای یک مرتبه این عمل را انجام دهید. اگر با این روش ها، شوره سرتان برطرف نشد، لازم است که حتماً به یک متخصص مراجعه نمایید. چون ممکن است عفونتی قارچی در میان باشد. یک روش موثر رفع کننده شوره سر، مالیدن مخلوطی تهیه شده از یک قاشق غذاخوری ادوکلن و دو عدد قرص آسپرین له شده است.
● علت ریزش مو چیست؟
پدیده ریزش مو، اختلالی رایج و متداول است که زنان و مردان جوان و میان سال را درگیر می کند. همه افراد روزی پنجاه تا صد تار موی خود را از دست می دهند که این میزان طبیعی محسوب می شود. ولی اگر میزان ریزش تارهای موی تان بیش از این میزان باشد، یعنی با اختلال و مشکل ریزش مو مواجه هستید.
پس در آن صورت، باید هر چه سریع تر به دنبال یافتن شیوه درمانی مناسبی باشید.
● علل عمده پیدایش مشکل ریزش مو در مردان:
▪ عوامل هورمونی: هورمون ها باعث رشد مو می شوند؛ از این رو، بروز هر گونه تغییر در هورمون ها به کم پشت شدن یا کچلی در مردان منجر می گردد. این رایج ترین و عمده ترین علت بروز مشکل ریزش مو در مردان محسوب می شود.
▪ عوامل ژنتیکی: مشکل ریزش مو می تواند موروثی باشد، به این معنا که پدر و مادرتان از مشکل ریزش مو یا کم پشتی مو رنج می برند، ممکن است شما هم وقتی به سن آنان برسید با همان مشکل مواجه گردید.
▪ انواع بیماری ها: برخی از بیماری ها مثل تب های شدید و بیماری های عفونی مصرف برخی از داروهای ضد افسردگی و نشاط آور، نقرس، امراض قلبی و غیره باعث ریزش مو می شوند.
▪ شیمی درمانی: شیمی درمانی برای غلبه بر سرطان منجر به ریزش موها می شود. چون پرتوها و اشعه های ناشی از آن، سلول های مو را از تقسیم شدن باز می دارد و در نتیجه موها کم پشت می شوند.
▪ عنصر سن: با افزایش سن، رستنگاه مو به سمت عقب پیشروی می کند، تارهای مو نازک و شکننده می شوند و قسمت های کچل شده در پشت سر عریض تر می گردند.
از آن جایی که مشکل ریزش مو، پروسه ای کند و تدریجی است و دست کم پنج سال یا بیشتر به طول می انجامد تا رشد مو به کلی متوقف گردد، اگر به موقع اقدام کنید و درصدد درمان برآیید، می توانید بر این مشکل غلبه کنید.
از فرآورده های خانگی در جهت زیبایی خود استفاده کنید.
● طرز تهیه محلول مرطوب کننده و براق کننده مو:
▪ دو فنجان آب گرم؛
▪ چهار قاشق چایخوری آب لیموترش؛
▪ یک قاشق چایخوری عصاره بادام؛
▪ یک قاشق چایخوری عصاره گیلاس؛
▪ یک قاشق چایخوری عصاره وانیل.
همه مواد را خوب با هم مخلوط کرده و محلول حاصل را داخل یک بطری اسپری بریزید. این محلول علاوه بر آنکه رایحه فوق العاده ای دارد، موهای روشن را به خوبی مرطوب و براق می کند (آب لیموترش، یک روشن کننده طبیعی مو محسوب می شود)، می توانید آن را داخل فریزر نگه داری کنید.
● طرز تهیه محلول نرم کننده مو:
▪ یک ظرف در دار با گنجایش ۴۵۰ گرم؛
▪ چهار قاشق چایخوری سرکه طبیعی؛
▪ پنج قطره روغن طبیعی و خالص استوقدوس؛
▪ پنج قطره روغن طبیعی و خالص گل سرخ؛
▪ پنج قطره روغن طبیعی و خالص چوب صندل؛
▪ سه قطره روغن طبیعی و خالص رزماری.
همه مواد را داخل ظرف به خوبی با یکدیگر مخلوط کرده و مقداری آب روی آن بریزید. در ظرف را گذاشته و خوب تکان دهید تا مواد به خوبی با هم ترکیب شوند. محلول نرم کننده حاصله را بعد از شست و شوی معمول موها در حمام، روی موهایتان بمالید و پس از گذشت سه تا پنج دقیقه، موهایتان را خوب آبکشی نمایید.
اگر مایلید حالت لیزی، لزجی یا چسبناکی را از موهایتان رفع کنید (زمانی که موها کاملاً تمیز هستند ولی وقتی که به آن دست می زنید، احساس خوبی پیدا نمی کنید) کافی است در هنگام شست و شو و آبکشی موها، از آب کاملاً سرد استفاده کنید. هم چنین خوب آبکشی کردن را فراموش نکنید.